Louise

Investeren in DE STRAAT.

In de Goede Week kwam ik onverwachts Goed Nieuws tegen in het Belgische stadje Bilzen. Mijn gastheer Stefan, waar ik enkele dagen logeerden vertelde me over zijn werk. Mobile schooltjes.
De Leuvense cooperatie Mobile School Group wil straatkinderen overal ter wereld emanciperen. Met rijdende schooltjes geven ze hen waar ze recht op hebben: onderwijs en een kans om een nieuwe weg in te slaan.
Mobile School Group is het geesteskind van Arnoud Raskin, een industrieel vormgever uit het Limburgse Bilzen. Zeven jaar leefde hij tussen straatkinderen. Hij leerde hun wereld kennen en zag hun kracht. De kinderen waren overlevers. Ondanks hun penibele situatie bleven ze lachen, spelen en doorgaan.
In Guatemala introduceerde Raskin zijn eerste mobiele schooltje. Een karretje met uitschuifbare panelen, voorzien van educatief materiaal op maat van de realiteit waarin straatkinderen opgroeien. Vandaag staan er 33 schooltjes in twintig landen en bereiken ze meer dan 200 kinderen per dag in kleinschalige projecten.
Raskin heeft gekozen voor echt zaken doen, met een sociale doelstelling. Hij zag de kloof tussen de profit en de non-profitsector. Met weinig communicatie naar elkaar en veel vooroordelen. Waardoor je veel kansen mist. Hij koos voor de tussenvorm –het sociaal ondernemerschap- dat het beste van die twee wereldenverenigt.
Dat heeft hij vorm gegeven in Streetwize. De wijsheid van de straat. 55% van hun inkomsten komt uit Streetwize. Een consultancybureau dat trainingen geeft aan werknemers in bedrijven. Het idee achter Streetwize is even eenvoudig als geiaal. Raskin zag dat straatkinderen door hun overlevingsinstinct vaardigheden bezitten die nuttig zijn voor werknemers. Straatkinderen zijn nl. gehard, kunnen onderhandelen, hebben mensenkennis en weten hoe de wereld in elkaar zit. Ze kunnen zich gemakkelijk aanpassen, denken oplossingsgericht en zijn vaak verantwoordelijk voor jongere kinderen. Raskin bundelde die vaardigheden en gebruikte ze als basis voor zijn consultancytrainingen.
Hij wil geen subsidies omdat die hem te afhankelijk maken. Hij houdt niet van het economische model dat uitgaat van liefdadigheid. En de voorwaarden die eraan verbonden zijn ervaart hij vaak als niet realistisch en niet in verhouding tot het budget. Daarom is hij voorstander van autonomie in de ware zin van het woord. Daarom kiest hij voor sociaal ondernemerschap en hoopt dat als meer organisaties dit gaan doen dat ze in de toekomst meer impact krijgen op het sociaal-economische systeem.
Innoveren betekent weerstand krijgen. Hij gaat ook graag aan tafel zitten met de mensen die het probleem mee veroorzaken.
Deze info is beperkt, maar naar ik hoop goed genoeg om je een beeld te vormen of je zelfs te laten inspireren. Voor meer info ga naar:
www.mobileschool.org
www.ashoka.be een vereniging die het sociaal ondernemen overal ter wereld wil ontwikkelen.

De Buizerd als Boodschapper.

In het Belgische stadje Bilzen waren 5 dames bijeengekomen voor de fun-zuiveringsdagen en ieder met hun eigen bewuste of onbewuste verwachtingen. Er was winters weer voorspeld maar zij kregen een stralende zon en genoten van al het goeds dat de gastvrouw voor hen had voorbereid.
Het was een afwisselend programma voor lichaam en geest. Als extra waren er de mindfulness oefeningen en meditaties van de internationaal bekende boeddistische leraar Thiah Nhat Hanh. Eenvoudige oefeningen die de mens bewust leert leven in het nu. Met de belofte dat het de mens op den duur gelukkiger kan maken.
Al met al was de groep goed bezig om hun leven te onderzoeken en te zien wat er nog beter kon.
En dan op Witte Donderdag in de namiddag maakt een grote buizerd zich los van zijn stek. De tuin was nu helemaal van hem en niet bekend met een losvliegende Buizerd waren de dames vol aandacht wat deze roofvogel zou gaan doen.
In eerste instantie verbaasd dat hij niet de vrijheid koos. Waarom vliegt hij nu niet de wijde wereld in? Maar het dier nam alle tijd. En dan plots komt hij op een tafel zitten vlak voor hun raam. En weer een tijdje later spreid hij zijn grote indrukwekkende vleugels uit en vliegt tegen hun raam. De afdrukken zijn goed te zien.
Dan komt de zoon thuis, de jongeman die roofvogels als hobby heeft. Hij heeft een grote doos met kleine levende gele kuikentjes meegebracht. Die kleine diertjes die altijd op paasversieringen staan afgebeeld. Hij trekt zijn leren handschoen aan en gaat met de twee hondjes naar buiten. In een mum van tijd heeft hij zijn dier gevangen en zonder problemen weer vastgezet op zijn eigen hok.
De 5 grote prachtige uilen die ook in de tuin wonen hebben geluk. Ze krijgen vandaag een extra paasmaaltijd. De jongeman komt weer naar binnen en zegt tegen z,n moeder, de vorige keer is hij drie dagen weggeweest, groet ons en vertrekt weer.
Deze gebeurtenis is een reden om het boek ,Als de dieren spreken konden ,van de Belgische Beerlandt te raadplegen.. Deze buizerd kwam duidelijk naar de 6 dames toe. Als er geen glas was geweest had hij misschien wel bij hen op tafel gezeten.
Christiane Beerlandt schrijft het volgende over de buizerd. Buizerd staat symbool voor: het doorknippen van wat doorgeknipt moet worden. Het snoeien en kortwieken van wat erom vraagt. Een soort van bijhouden en zorgen dat alles verloopt zoals dit het beste is voor het Leven. Er wordt iets totaal losgesneden, afgesneden…..of de mens houdt gewoon de zaken bij, ziet erop toe dat er geen wildgroei ontstaat. Scherp, doortastend. Buizerd suggereert dat wij mensenkinderen dienen op te treden dat we moeten handelen wanneer het dringend noodzakelijk is voor het welzijn voor mens, dier en boom. Soms is het nodig om drastisch te snoeien, om iets door te knippen in je leven, van iets totaal afscheid te nemen. DOE HET DAN.
Ontmoet je Buizerd op je pad, dan vertelt hij je het volgende: Wees waakzaam en aanwezig bij de dingen die je doet, spits je oren, kijk goed uit. Laat niet na aanwezig te zijn bij alles wat er rondom je gebeurd: ook al ben je met iets bezig. Op een klaarwakkere manier in het leven staan, zintuigen openstellen voor ontvangst en optreden, in actie schieten en resoluut handelen, wanneer nodig. Dit geldt voor jouw leven zelf, zowel voor de zaken en wezens die onder je hoede vallen.
Nou die boodschap paste precies in het plaatje van die zuiveringsdagen en zeker bij de mindfullnesoefeningen. Loslaten is een van de kernwoorden van zuiveringsdagen en aandacht voor het nu van de mindfullness. Dank je wel Buizerd dat je de moeite hebt genomen ons dat nog eens op het hart te drukken.
De Buizerd wordt door mensen vaak als een wreed dier ervaren, toch zorgt hij perfect voor datgene waar hij voor is gemaakt. Veel mensen voelen zich ook schuldig en worden ook vaak als wreed bestempeld als ze relaties, zaken verbreken waar ze niet meer verder mee willen leven. De omgeving toont dan vaak geen of weinig begrip. Dat is dan extra moeilijk. Maar buizerd zegt doe het als je dat nodig vindt. Jij bent de enige die dat kan beoordelen, want het is jouw leven.
Dit was een toepasselijke boodschap voor de dames, zomaar onverwachts een extra bijdrage vanuit de natuur.
Het Leven is vol verrassingen.

Van avontuur hou ik wel. Alleen het avontuur om een nieuw stuk ijzer in je heup is niet direct het soort dat ik bewust, uit vrije wil kies.
Maar goed, een mensenleven is nu eenmaal vol verrassingen.
Voor de kerst eind 2011, is het me gelukt 20 kilo af te vallen. Je bent daarna vol goede voornemens om sportief bezig te gaan zijn. Je staat begin januari nog heerlijk met jonge vrouwen te swingen op een feest. Je bent 68 jaar maar dat voelt het niet.
Dan ga ik op vakantie naar Noord Bali. Daar bestond de mogelijkheid om met de gastvrouw samen te schilderen. Schilderen stond al jarenlang op mijn verlanglijst, maar ik had nog steeds mijn leermeester niet gevonden. De tweede dag in Bali kreeg ik mijn eerste les. Grote doeken, prachtige kleuren die ik mag gebruiken. Wat een feest om zo zorgeloos, op je blote voeten en de zee als je gezelschap te kunnen schilderen. Ik was helemaal enthousiast en er volgde een explosie van creativiteit. Al heel snel wist ik het, hier ga ik mee door. Niemand die me nog tegenhoudt.
Er was een minpunt in Bali. Het zwemmen ging niet meer soepel, in bed springen deed pijn en het lopen was ook niet plezierig. Thuisgekomen vond ik een prachtig atelier op kasteel Wolfrath en ga verder met schilderen. Maar het lopen gaat steeds moeilijker. Soms kon ik zelfs even geen stap meer verzetten. Dat is een rare ervaring. En dan begint het proces van een leek die weinig gespecialiseerde medische kennis heeft en moet gaan inzien dat dit slechte lopen niet van plan is om vanzelf over te gaan. Geen idee wat er aan de hand is, wel de jarenlange ervaring dat die benen van mij nu niet mijn sterkste kant zijn. Maar echt niet meer kunnen lopen dat is toch even wat anders.
En eerlijk gezegd, dat wil ik niet zomaar laten gebeuren. Zo simpel is dat. Maar dan begint het kat en muisspel met jezelf. En het gegeven dat ik nu niet echt alle vertrouwen heb in de Nederlandse medische wereld van de afgelopen jaren. Met de alternatieve geneesmethoden heb ik al 40 jaar betere ervaringen.
En zo dringt het langzaam maar zeker tot me door dat mijn rechter heup gerepareerd moet worden. En dan op een avond ontmoet ik iemand die net zo ongelukkig loopt als ik en zij vertelt me dat ze binnenkort een nieuwe heup zal krijgen en noemt daarbij de naam Dr Driessen. Het schiet als een bliksemslag bij me binnen. Dat is de man die ik zoek.En dan kom ik regelmatig zijn naam tegen. Iedereen is blij met hem en ook met het Genkse Ziekenhuis. Ik twijfel niet meer en maak een afspraak. Heel spannend die eerste keer. Tijd genoeg in de wachtruimte om alle artsen die er rondlopen te bestuderen. Die is het niet, die ook zeker niet. Ik moet lachen om mezelf want ik weet niets van het uiterlijk van de man, zelfs zijn leeftijd niet. En dan schiet er in de verte een lange man de hoek om , ja dat zou hij kunnen zijn en ik hoop dat hij de naam Driessen heeft. En ja hoor, we mogen bij hem binnenkomen.
Het gaat er heel rustig aan toe. Gelukkig. Eerst moet ik nieuwe foto,s, maken. Met die uit Sittard kan de dokter niets. Volgens die foto,s moet ik op korte termijn allebei mijn heupen laten vernieuwen. En dan geduld Louisa, dat zul je de komende tijd nodig hebben, het gaat nog wel even duren voordat je hier op de operatietafel ligt. We hebben binnenkort ook nog zoiets als zomervakantie.
Achteraf bezien was die wachttijd zo slecht nog niet. Ik weet niet hoe het bij anderen is, maar ik bereid me er altijd graag goed op voor. Eerst maar eens een paar krukken lenen. Je leven kan dan wat normaler doorgaan en je leert alvast met die twee extra benen omgaan.
Je gaat wildvreemde mensen bellen die zo aardig blijken te zijn om je allerlei zaken te vertellen die je gaat tegenkomen. En verdraaid dat zijn er nogal wat. Het lijkt wel een project dat je moet opzetten om het later gesmeerd te laten verlopen. Gelukkig heb ik daar ervaring mee.
En dan probeer je je voor te stellen wat voor een tijd dat je tegemoet gaat. Niet bukken, alleen op je rug slapen met een kussen tussen je benen. 3 maanden mag je niet aotorijden. Wat een ramp om zo afhankelijk te zijn. Een stuk metaal in je eigen lijf, brr.
En dan die leuke verhalen over de operatie. Bereid je er maar op voor. Twee uur lang beland je in een timmerfabriek, geklop ,gebeitel en als ik aan een scherp mes denk dan…Lieve deugd. Ik hoef daar niet bij te zijn. En daar hebben we dan als mensen -het vertrouwen -voor gekregen. Je maakt een keuze en dan moet je er gewoon op vertrouwen dat die mensen hun werk goed doen. En dan is het eindelijk zover. Je bent er klaar voor. Mijn omgeving is werkelijk heel meelevend en lief. Ik kan me niet herinneren dat er zoveel mensen ooit met me meegeleefd hebben, dat is werkelijk prachtig. Een versleten heup spreekt zeker erg tot ieders verbeelding. Dankbaar stop ik al dat liefs in mijn denkbeeldig rugzakje, wat support kan ik nu wel gebruiken.
En dan krijg ik mijn kamer toegewezen. Hoera, ik lig aan het raam en er staan buiten prachtige bomen. Mijn Belgische buurvrouw heeft haar man en volwassen kinderen op bezoek en al snel stelt ze me gerust met haar informatie..
Ik denk terug aan mijn eerste baan in het ziekenhuis van Maastricht. Als pedagoge had ik de taak om kinderen in het ziekenhuis voor te bereiden op operaties,gerust te stellen en van speelgoed te voorzien. Dat was in die tijd heel vooruitstrevend. Ik had als kind van 5 een jaar in een isoleerkamertje van het ziekenhuis gelegen en dat herinner ik me als een afschuwelijke tijd. Ik was dus een ervaringsdeskundige zoals ze dat noemen.
Wat de narcose betreft was het nog niet zo duidelijk. Ruggeprik of algehele narcose. Ik besloot om me de volgende dag vlak voor de operatie open te stellen voor de info van de anesthesist en haar overtuigingskracht. De jonge vrouw had heel duidelijk een eigen mening, ruggeprik en roesje. Dat vond zij echt het beste. Okey, en toen kon de operatiefilm beginnen. Allerlei handen brengen je in de juiste houding, de verdoving begint te werken en precies op tijd verschijnt Dr Driessen. Hij drukt me de hand en dat gaf me zoveel vertrouwen dat ik naar waarheid het groene operatieteam kon meedelen dat het goed met me ging.
En dan ga je naar het rijk van het onbewuste om na zo,n twee uur wakker te schieten en het eerste wat ik zei was, dank u wel.
Tot mijn eigen verbazing voelde ik me heel vrolijk toen ik op de uitslaapkamer beland was. Een jong meisje, die stage liep moest op me letten. Ze was allervriendelijkst. Maar moest nog wel het een en ander leren. Mijn infuus liep niet goed door, dat had ze niet gezien maar gelukkig werd daar snel wat aan gedaan door iemand van het vaste personeel.
Dezelfde man die naar mijn jonge overbuurvrouw liep die erg, erg kreunde. Ik hoorde hem zeggen,Juffrouw hebt ge zo,n pijn. We gaan er snel iets aan doen. En even later. Ge moet nu niet meer wenen anders ga ik ook nog meedoen. Ja, ik ben echt in Belgie. Dit hoor ik een Nederlandse man nog niet zo snel zeggen.
Dan volgt een week ziekenhuis waar er zoveel mensen goed voor je zorgen op allerlei gebieden. Er valt genoeg te lachen en te beleven.
Iedere dag is weer anders en zie je vooruitgang en dat zal zo,n zes weken doorgaan, ook als je thuisbent en tot de ontdekking komt dat je niet veel kunt.
Mijn ervaring is dat het goed is je voor te bereiden. De mensen die het recent zelf hebben meegemaakt kunnen je de meest zinvolle en vooral praktische informatie geven. Maar het is toch veel ingrijpender dan ik had verwacht. Die heup is in feite niet het grootste probleem. Het is de mens die in een situatie komt waar plots van alles met hem gebeurd en daar moet hij zo relaxed mogelijk mee zien leren om te gaan.
Al die hobbels moeten overwonnen worden met een veerkracht die je zelf moet aansturen. Nu ervaar ik pas echt wat de waarde is van ziekenbezoek. Ieder mens heeft toch wat aanmoediging van andere mensen nodig in die situatie. Er vielen heel wat lessen te leren, er waren moeilijke momenten bij, pff maar de hele mooie waren in de meerderheid.
En nu is het spannend wat het echte resultaat van de operatie is. Na zoveel jaren gekrakkemik weet ik niet eens meer hoe het is om lekker te lopen. Mijn fysiotherapeute wil me helpen om bewegen weer leuk te gaan vinden. Sinds ik op mijn 18e van de klimrekken ben afgevallen en in het ziekenhuis ben beland heb ik een hekel aan bewegen. Ik ben nu aan het onderzoeken waar die aversie vandaan komt.
Het is nu aan mij. Krijg ik het voor elkaar om dat verleden achter me te laten, de angst, de negatieve kijk en het onvermogen om het juiste te doen. Het zal een hele klus worden want de tegenzin zit in mijn systeem ingeroest. Maar ooit was ik een meisje van 18 waarvan mijn gymnastiekleraar zei dat ik de enige van de klas was die enthousiasme uitstraalde in de gymnastiekles. De rest vond hij maar luie meiden.
Het eerste bezoek na zes weken aan Dr Driessen. Hij was tevreden en ik ook. Wel gaf hij als tip mee, dat ik bij de fysiotherapie niet met gewichten moest gaan werken. Dan doen ze nogal graag in Nederland was zijn commentaar.
Vol goede moed had ik besloten om flink te gaan oefenen en vooral niet te zeuren. Dus ik ga keurig op de fitnistoestellen trainen. Gewoon doen wat N zegt en doorzetten. Het voelde wel steeds zwaarder worden want op die toestellen gaat het vlug. De ene dag 5 maal de oefening en dezelfde week al tien maal. En ja hoor, daar komen de gewichten. Ook nog aan de knieen die me al vaker weken last en pijn hebben bezorgd. Het voelde niet goed, maar de fysiotherapeute zag er geen kwaad in. En dat mijn Belgische arts dat ook geen goed idee vond, daar had ze geen boodschap aan.
En toen ging het snel, binnen veertien dagen was ik pas echt invalide geworden. Alles en vooral mijn rug en nek gingen enorm pijn doen. Ik kon er niet meer van slapen. N wilde mijn nek wel een keertje handmatig behandelen. Dat was wel tegen de regels begreep ik. De huidige zienswijze in de fysiotherapie is dat massage niet wetenschappelijk is bewezen en dat het daarom ook niet meer wordt toegepast. Zo,n onzin had ik al lang niet meer gehoord. Maar later werd me door verschillende mensen, ook uit het vak, verteld dat dit de nieuwe tendens is. Kort door de bocht. Zet al je patiënten op je fitnistoestellen en je kunt op die manier een heleboel mensen tegelijk behandelen. Kassa.
Inmiddels ging het steeds slechter met me en ik besloot ermee te stoppen. Het had geen zin om in discussie te gaan met een nieuwe trend.
En dan gebeurt er iets waar je totaal niet op gerekend hebt. Maandenlang gaat je hele lichaam pijn doen. Het begint in je rug, naar je nek, hoofd , gezicht schouders en ondertussen heb je alle spieren in je lijf wel gehad. Vooral de eerste drie maanden waren heel erg pijnlijk. Zonder pijnstillers was er niet mee te leven. Artsen vinden paracetemol geen enkel probleem. Maar ik was er niet blij mee.
Je zoekt naar een verklaring, dat willen wij mensen. Het liefst een medische term die bij ieder mens bekend is. Dat is het gemakkelijkste vooral naar de buitenwereld toe. Als het een naam heeft is iedereen tevreden. Nou ik heb zelf maar een verklaring bedacht die me wel logisch leek maar zelf besef ik heel goed, dat een menselijk lichaam toch aardig complex in elkaar zit en dat de moderne mens ondanks zijn vele medische kennis, onvoldoende is toegerust om het geheel van lichaam en geest te bevatten
Het was dus wel maanden afzien. Gelukkig ben ik een paar vakmensen tegengekomen die me geweldig hebben geholpen met dit proces. Het is nu meer dan een jaar geleden dat de klachten in Bali, tegelijk met het schilderen begonnen. Ik ben nog niet helemaal hersteld. Het kan nog wel wat duren. De reparatie van de heup is fantastisch gelukt. Ik loop nu mooi recht als ik mijn best doe. Verder heb ik er alle vertrouwen in dat het goed komt.
Met dank aan al die vele mensen die me het laatste jaar hebben geholpen hebben met de grote en de kleine dingen. Ik voel een grote dankbaarheid naar al die mensen toe.

Yesterday I was clever, so I wanted to change the world.

Today I am wise , so I am changing myself.

Rumi

Verbeter de wereld begin bij jezelf. Die spreuk leerde ik als kind, maar tegelijkertijd werd mij geleerd om op de eerste plaats verantwoordelijk te zijn voor anderen. Verantwoordelijk zijn voor mijn eigen leven, ik herinner me  niet dat ik me daar zo bewust van was.

Zo,n 20 jaar geleden liet ik me op een bijeenkomst van Awakening your Light Body, zonder veel na te denken eens ontvallen. Ooit wil ik een boek gaan schrijven over nieuwe tijdskinderen. De mensen om me heen reageerde positief, ja dat is echt iets voor jou. Verrast voegde ik er aan toe. Maar dan moet ik er wel eerst zien achter te komen wat de Nieuwe Tijd is.

Dat bleek een zoektocht te zijn van vele jaren. Niet, bleek later, omdat ik het niet wist maar niemand in de wereld wist hoe het nu precies zat. Maar in anno 2012 het veel besproken jaar, is er al heel wat meer over bekend en is er al veel over geschreven en gesproken.

Een van de kernwoorden in deze overgangstijd van de Oude naar Nieuwe Tijd is verandering, change  zoals Obama de wereld voorhield. Dat sloeg toen in als een bom. De tijd was er rijp voor, de mensen waren ontevreden en toe aan vernieuwing.

Ik geloofde met hart en ziel in de Nieuwe Tijd, ook al wist ik er twintig jaar geleden met mijn verstand in woorden niet veel zinnigs over te vertellen. Ik was er wel vol van en wilde er met iedereen over praten. Dat was toen knap lastig want in mijn dagelijkse leven was er niemand die daar iets mee had.

Geloven in iets, zoals ik dat deed met de Nieuwe Tijd, betekent een nieuwe realiteit betreden. Maar dat is iets wat veel mensen niet zo kunnen waarderen. Het bedreigt hun gevoel van zich prettig en veilig voelen. En verstandige mensen willen zoveel mogelijk alles met hun verstand begrijpen.

Ze reageren ook vaak bozig op mensen die dat wel eens anders willen. Mensen houden over het algemeen niet zo van verandering. En dat begrijp ik heel goed, want uit eigen ervaring in die twintig jaar weet ik dat het je hele leven op z,n kop kan zetten en dat is beslist niet altijd een pretje. Waarom doe je het dan? Goeie vraag.

We leven in een tijdperk waarin geloven in een mooie(re) wereld van groot belang is. Kinderen zijn hierin een enorme steun, zij bezitten nog een natuurlijk talent in geloven. En wij volwassenen zouden dat moeten aanmoedigen in plaats van ontmoedigen.

Als onze kleinzoon van 5 jaar bij ons logeert zijn de eerste uren van de dag, als iedereen nog slaapt voor ons beiden een feest. Hij mag mij om zeven uur wakker maken en dan gaan we spelen. De laatste keer was hij architect. Ik liet hem eerst een bouwtekening maken op een groot vel papier. Dat was al snel klaar en de uitleg was in het kort als volgt.

Een modern huis. Met 4 slaapkamers. Een kamer voor papa en mama, een kamer voor de kleine architect en z,n zusje. Een kamer voor opa en oma, ja wij horen er ook altijd bij en ook hun oom is altijd welkom. Rondom de kamers loopt een achtbaan, want zoals de jonge architect uitlegt dan ben je snel van a naar b. Ja, we leven in een snelle wereld. Voor het huis staan twee van zijn favoriete auto,s, een brievenbus en twee raketten. Bij de achterdeur wordt een grote plant gezet .

Nou dat gaan we dus bouwen met kleine blokjes. Het zusje van drie jaar vindt het leuker om een tuin te maken, perfect want die hebben we ook nodig en langzaam maar zeker komen er levende wezens in het spel en een zwembad. Dat nodigt uit tot pret. Bijna niets is onmogelijk en bijna alles kan. Een heerlijke wereld.

Wat de volwassenen betreft. Laten we stoppen met elkaar steeds vast te pinnen op realiteitszin. De wereld en ons universum is zo groots, we kunnen maar een heel klein deel met ons verstand bevatten. En in dat andere deel kunnen we geloven en wat misschien nog veel belangrijker is, om oprecht te geloven in je eigen authentieke kracht en de kracht van een ander.

In de carnavalsoptocht van Sittard, het stadje dat erg aan tradities hecht, zagen we voor het eerst dit jaar een wagen met een groep jonge mensen verkleed als bijen met het motto:

2012: Het enj is naoBIE, toch neit de leste vastelaovend?              De Maya,s.

De carnavallisten lieten Sittard weten dat ze op de hoogte waren van wat zich in deze tijd afspeelt. Het einde van de wereld? Waar veel mensen de laatste jaren bang voor zijn. Het einde van de Mayakalenders.               Of gewoon het einde van de oude tijd. Van al die oude leefpatronen die ons hebben gediend maar waar we niet meer tevreden mee kunnen zijn. Zelfs de grote massa wil een ander leven.                                                                   De tijd is evolutionair gezien bereid om te vernieuwen.

En dat er heel wat aan het veranderen is in de hele wereld, zal niemand meer ontgaan zijn. De media is trouwens in topvorm wat betreft het ons laten zien wat er allemaal niet deugt op onze aarde.                       Steeds meer worden we op de hoogte gebracht van wat er zich in onze leefwereld afspeelt. Veel zaken waar we vroeger geen weet van hadden. Steeds beter kunnen we voor onszelf een beeld vormen. Hoe onze wereld waarin we leven in elkaar zit en hoe we daarover denken. Zijn we daar blij mee?

Ik niet altijd, veel moet beter kunnen. Maar wat nu? Goeie vraag.

To day I am wise, so I am changing myself.

Sinds 2004 volg ik een soort van lessen via internet over de Nieuwe Energie en hoe het zijn werking heeft op het menselijk Bewustzijn. Dit doe ik met een wereldwijde groep mensen van de Crimson-Circle die vanuit Amerika wordt geleid. Via facebook kan ik sinds kort ook communiceren met de Nederlandse groep mensen die vnl in Noord- Nederland wonen.

Wat we in deze fase proberen is het veranderingsproces op gang te brengen bij onszelf.

Voor mensen die hier niets van begrijpen het volgende. Ik ben in de oorlog geboren. In die jaren dat ik opgroeide waren er hele strikte normen die de volwassenen je probeerde bij te brengen. Het woord waarom en waarom moet ik dat, werd steevast beantwoord met, omdat ik dat zeg,omdat ik het beter weet en omdat het zo hoort. De jaren van kostschool en opleidingen deden daar nog een dikke schep bovenop. Een eigen mening werd meestal niet op prijs gesteld en als die afweek van de norm had je echt een probleem. Die diende je voor je te houden wilde je nog een beetje prettig leven hebben. Je werd dan wel een buitenbeentje, werd ook nieuwe tijdskind genoemd, want je totaal aanpassen lukte meestal niet. Dat leven was niet echt fijn.

Maar die normen van dat hele leven zitten wel in je hele persoon, je verstand, je emoties en in je lijf geprogrammeerd. Dat programma moet je eerst leren kennen. Dan pas kun je je bewust worden wat het met je leven heeft gedaan en nog steeds doet zonder dat je het bewust bent. Zonder dat je dit vaak wil. Maar op iets wat je onbewust doet heb je weinig vat. Dat proces is een hele klus, kan behoorlijk pijn doen en je in de war maken. Maar dat proces is nodig, eerst afbreken wat niet meer voldoet en dan weer opbouwen.                                                                  Vergelijk het met een verouderd huis wat aan vernieuwing toe is. Je moet nu zelf leren kiezen, wat moet weg en wat is het nieuwe programma dat beter past bij de persoon die je nu wil zijn. Je leert dan verantwoordelijk te zijn voor je eigen leven je eigen nieuwe huis.  Je maakt nu zelf een keuze hoe je je leven opnieuw wil inrichten. Een keuze die meer van binnenuit komt. Een leidraad is dat een goede keuze voor jou je blij maakt en het goed voelt.

Dat is waar we met die wereldwijde groep mee bezig zijn. Bij dat proces worden we gelukkig geholpen. En dat proces gaat zich in de toekomst, naar men verwacht, uitbreiden naar hele grote groepen mensen over de hele wereld, die dat ook willen.

Waarom doe ik dit? Goeie vraag. Mijn antwoord is, omdat ik van binnenuit voel dat ik dit echt wil. Begrijp ik het allemaal. Absoluut niet. Maar ik geloof hierin, wat het me ook voor moeilijkheden heeft bezorgd en nu veel geluk.  Er is een ding waar ik niet aan twijfel en dat is dat ik deze weg wil gaan.

Verbeter de wereld begin bij jezelf.

16 maart 2012. Ter ere van mijn 69^e verjaardag.

Kerstwens 2011.

Buiten het zicht van het dagelijkse nieuws zwelt een mondiale coalitie aan die bezig is de wereld opnieuw uit te vinden.
Dit gebeurd tot in de verste uithoeken van de planeet door een aaneenschakeling van kleine veranderingen op scholen, boerderijen, oerwouden, ziekenhuizen, dorpen, universiteiten, bedrijven, vluchtelingenkampen,woestijnen, visserijen, sloppenwijken, et cetera.
Dit is de grootste beweging ooit. Deze beweging heeft geen naam, geen hoofdkantoor en geen aanvoerder. Het is een spontaan zichzelf organiserend systeem dat bestaat uit miljoenen initiatieven en mensen die elk werken aan een schonere eerlijker, ja betere ,wereld.
Dit schreef Paul Hawken in zijn boek Blessed Unrest (2007)

Ode aan de Buitenbeentjes.
Dit is voor de gekken, de onaangepaste, de opstandelingen, de onruststokers, zij die niet op hun plaats zijn, diegene die de dingen anders zien. Ze houden niet van regels en ze hebben geen status. Je kan het eens of oneens met ze zijn, ze de hemel of de hel in prijzen. Het enige wat je niet kan doen is ze negeren, omdat ze dingen veranderen. Ze duwen de menselijke race. Hoewel velen hen zien als idioten, we zien genialen. Omdat de mensen die gek genoeg zijn om te denken dat ze de wereld kunnen veranderen, dat ook werkelijk doen.
Steve Jobs, de recent overleden medeoprichter van het wereldwijd bekende merk Apple.

Nieuwe Jaar 2012.
We kunnen nu gaan genieten van de mooie kersttijd ondanks het donker en dankzij het Licht.
Met veel liefs, Louise Korsten van Gassel.

De Kristalkinderen.
Doreen Virtue
Isbn 9789022548103
Kristalkinderen vormen de nieuwe generatie kinderen die geboren zijn na de INDIGOKINDEREN.
Ze zijn mooi van binnen en buiten- als je in hun ogen kijkt, zie je goddelijke wijsheid en liefde.
Het boekje Kristalkinderen laat zien hoe je deze bijzondere kinderen kunt herkennen en bevat intervieuws met henzelf, hun ouders en hun leraren. Het laat zien hoe je deze kinderen goed kunt verzorgen en hoe je hen optimaal gebruik kunt laten maken van hun speciale gaven.
Ook de kenmerken van indigo,s worden vermeld, de voorlopers van de kristalkinderen.
De verzamelnaam van deze kinderen en anderen is Nieuwe Tijdskinderen. Woorden schieten eigenlijk te kort om deze kinderen te omschrijven. Een mens moet meer een beroep doen op hetgeen hij voelt, aanvoelt of intuïtief weet. Er zijn algemene eigenschappen die je kunt herkennen maar ieder kind heeft toch een heel specifiek pakket eigenschappen bij de geboorte meegekregen. Deze kinderen kunnen als bijzondere mensen uitgroeien als ze met zorg worden opgevoed.
Tegenwoordig worden ze in de pedagogische wetenschappen ook orchideekinderen genoemd. In tegenstelling tot de paardebloemkinderen. Die groeien en bloeien overal en in grote getalen en kunnen beter tegen een stootje.

Jip en Janneke op ziekenbezoek. September 2011

Dat oma met stokken liep hadden ze al gezien. Maar nu hoorde Jip dat oma in het ziekenhuis lag. Ziekenhuis dat woord riep bij Jip een heel naar gevoel op. Het maakte hem bang en s,nachts kwam met moeite het hoge woord eruit. En dan vroeg hij zich ook nog af hoe dat met opa moest gaan,die was nu helemaal alleen thuis. Oma hoorde het verhaal in het ziekenhuis en nog zweverig van de operatie belde ze de kleine man om hem gerust te stellen.
Janneke reageerde anders. Ze werd heel erg boos dat ze niet met papa en mama mee op bezoek mocht in het ziekenhuis. Dan maar bellen. Jip is zover dat hij de nummers kan intoetsen en dan kan Janneke van twee jaar gaan praten. Hallo oma hallo hallo. Ze begint aardig te babbelen en je begint haar te verstaan. Maar haar sterkste punt is dat je als oma met haar kunt lachen om de meest simpele dingen. Gewoon samen pret maken en dan is ze weer tevreden. Niet helemaal, want ze wil eigenlijk naar oma toe maar vanwege de lange afstand kan dat niet zomaar en dat is voor het kleine meisje niet goed te begrijpen.
Twee weken later komen ze logeren bij oma. Mama heeft hen voorbereid. Ze kunnen dit keer niet met oma stoeien en te wild zijn. En daar komen ze dan. Behoedzaam nemen ze de situatie op maar al vlug zijn ze zichzelf. We gaan aan tafel spelen en dat gaat prima. Bij kinderen kun je met wat fantasie alle kanten op en het is al heel snel reuze gezellig.
Jip zijn nieuwste project blijkt dit keer de pissebedden. We hebben al heel wat techniek gehad, auto,s treinen maar nu zijn het dan pissebedden. Hij is stellig van mening dat die geen mond hebben en als Jip ergens van overtuigd is gaat hij niet zomaar overstag. Opa bedenkt dat hij nog ergens een vergrootglas heeft op een standaard. Dan kan hij beter zien of dat kleine diertje een mond heeft of niet natuurlijk. Die mag Jip wel hebben. Nou dat is een schot in de roos. Twee dagen lang loopt hij met zijn nieuwe schat door het huis.
De fysiotherapeute komt voor oma en dat is reuze interessant.
Hij gaat met z.n vergrootglas aan de zijlijn liggen en bestudeert het gebeuren en neemt alles goed in zich op.
Als oma later weer gaat stappen loopt hij erachteraan. Door zijn vergrootglas kijkend hoor ik: goed zo oma je loopt mooi recht. Je hebt nu vier benen he.
Janneke vindt het prachtig om de oefeningen mee te doen. Alles moet 20 keer en tellen vind ze leuk. Na de tien klopt het niet helemaal maar haar enthousiasme is zeer stimulerend. En als ze de oefeningen mee gaat doen is het zo grappig. Ze wil wel vlak naast oma zitten en als Jip dat van haar wil afpakken heeft hij een probleem. Zo nu en dan gaat ze naar haar toilettasje om de lipstick eruit te halen. Alle lippen worden dan wat bijgesmeerd en dan gaan we weer verder.
De telefoon gaat. In een flits heeft Jip opgenomen. Mama hoort hem zeggen:Ja oma is uit het ziekenhuis. Ze kan nog niet goed lopen en moet oefeningen doen. Tegen mama zegt hij ,dat was Han die vind ik lief. En volgens mama zegt hij dat niet zo snel.
Als Han op bezoek komt moet hij het verhaal van de pissebedden natuurlijk horen. Han weet veel van dieren dus hij kan Jip weer wat nieuwe informatie geven. Hij beloofd dat hij in zijn kasteel eens uit zal kijken of hij daar kasteelpissebedden ziet. Dat geeft weer een nieuw perspectief aan z,n project.
Het tweetal heeft al een hele tijd een uitgesproken voorkeur voor een kleur. Janneke gaat helemaal voor paars. Veel van haar kleren zijn paars. Ze koopt voor oma paarse bloemetjes. Schilderen doet ze in paarsvarianten. Ze is dol op kleine spulletjes en die kan ze eindeloos op kleur sorteren.
Thomas houdt het bij groen en nog eens groen. Soms met rood.
Oma heeft haar kleurenboek er eens op nageslagen. Het is te ingewikkeld voor oma om dit uit te leggen. Groen is de dominante kleur van de hartchakra staat er.Paars van de kruinchakra. Verder laten we het maar gebeuren en we zien wel of de voorkeur met de tijd verandert.
Tot voor kort was Janneke in de papegaaien fase. Alles wat ze hoorden werd door haar herhaald. Van de vroege ochtend tot de late avond. Ook de moeilijke woorden die nog niet bij kinderen van twee gebruikelijk zijn. Als volwassenen werd je bewust van wat je zei. En dat vroeg soms om correctie. Want laten we eerlijk zijn, het gedrag van anderen zien we vaak haarscherp maar een mens heeft vaak het minste weet van zijn eigen gedrag. Leuk toch die kinderen he.
En dan loopt de logeerpartij ten einde. Emma wil graag bij oma blijven. Ja het was ook zo gezellig en meer dan dat. Oma beseft in de stilte van het huis, dat ze de kleintjes mist. Dat het ongelofelijk is dat zulke kleine mensjes al in staat zijn met je mee te leven. Ze uiten dat in hele kleine maar duidelijke signalen die goed overkomen en goed voelen.
Het was een bijzondere ervaring om dankbaar voor te zijn.

EXPRESSIE SYMPOSIUM.
Centrum Djoj Rotterdam. 28 mei 2011.

Dit verhaal is op de eerste plaats geschreven voor de mensen die aan dit symposium deelnemen.
Een goed theoretisch verhaal kan ik waarderen, maar ik loop pas echt warm als ik de inhoud in mijn leven of in dat van anderen herken.
Het Nieuwe Jaar begint. 2011. Adamus had het al aangekondigd. Een jaar met uitzonderlijke mogelijkheden. Nou daar was ik wel voor in. Daar ga ik dan eens over mijmeren en tijdens een lange autorit zeg ik tegen Mathieu. Weet je ik krijg een enorm aanbod van workshops, maar die tijd heb ik gehad. Het enige wat ik wil is iets op het gebied van creativiteit.
Thuisgekomen lees ik een mailtje van Anita Boom, de initiatiefnemer en organisator van dit symposium,
Wie heeft de stem van creativiteit in zichzelf gehoord? Zonder veel nadenken mail ik terug, IK, nog geen twee uur geleden. Ik weet niet wat de bedoeling van je vraag is. Maar morgen vertrek ik naar Bali voor drie weken en ik ben vol verwachting. Want ik heb het gevoel dat daar iets bijzonders staat te gebeuren, alleen weet ik niet precies wat.
De reis naar Noord- Bali was lang en daar aangekomen had ik het gevoel dat ik mijn thuiswereld heel ver achter me had gelaten. Het prachtige logeeradres lag pal aan zee. Onze gastvrouw de Brabantse Mieky had drie jaar geleden voor een leven op Bali gekozen. Haar huis had ze de Bulagalerie genoemd want ze schilderde, haar stijl noemt ze abstract intuïtief. Het stond op de website en je kon een keertje met haar schilderen.
Dat sprak me wel aan. Per slot van rekening had ik dit soort van schilderen al jaren op de mijn verlanglijst staan.
De tweede dag zou ik al kunnen beginnen. Het atelier lag op de eerste verdieping. Een open ruimte met de zee aan je voeten. Dat voelde als een perfecte plek voor me. Ik ben dol op de zee.
Mieky gaat me wegwijs maken in haar schilderwereld. Een groot doek van 100×100 liggend op houten schragen. Je kunt erom heen lopen. Handschoenen aan en verven met je handen. Na twee uur had ik de basis begrepen en kon ik beginnen. De grote potten verf met zijn prachtige kleuren lachten me tegen en op dat royale doek kon je grote bewegingen maken. Het ging vanzelf en met een enorm plezier.
Mieky komt na een tijdje kijken en toont zich aangenaam verrast. Je bent niet bang zegt ze en je hebt een goed gevoel voor kleur. Nee ik ben niet bang, waarom zou ik. En ik ben dol op kleuren, ja inderdaad.
Later besef ik dat het wel eens anders is geweest. Toen ik 20 jaar was moest ik in het bijvak schilderen examen doen. Ik raakte altijd zo geblokkeerd door kleuren dat mijn leraar me adviseerde houtskool te gebruiken. Nou dat had ik inmiddels dan toch mooi overwonnen of hoe je dat ook wil uitdrukken. En zo raakte ik vanaf de eerste dag in de ban van het schilderen.
Mieky ging heel zorgvuldig met me om. Ze liet me zelf ontdekken en doceerde de info op een voor mij geweldige manier. Het was me al snel duidelijk, dit was wat ik al jaren zocht.
Die avond hadden de buren volgens Balinees gebruik een gamelanconcert ter ere van de volle maan. De muziek was prachtig, de zee onstuimig en de straling van de maan sterk. Ik zwom in het zwembad en liggend op mijn rug zag ik een ster wegschieten. Dat zal toch niet waar zijn dacht ik, een vallende ster.
Ik deed maar gelijk drie wensen. —
=Thuis zou ik een atelierruimte zoeken om te schilderen. Het zou me helpen beter in balans te blijven in dit roerige jaar.
= Deze doeken in de Nieuwe Energie gemaakt zou ik onder de mensen brengen.
=En heel nieuw voor mij. Ik zou er geld mee gaan verdienen. Mijn leven lang heb ik veel soorten boeiend werk gedaan zonder op inkomsten te letten. Dat wil ik nu gaan veranderen.
Er was geen twijfel, ik wist het zeker. Dit is wat ik wilde.
De volgende dag kwam de volgende verrassing. Mieky had ook grootse plannen. Haar huis zou een kunstenaarscentrum worden voor Noord-Bali. Nu waren ze aangewezen op het overvolle en inmiddels commerciële Kuta. Toch even ruim twee uur rijden op overvolle wegen. Beetje ver om even een pot verf te halen. En zo kwam het dat in die weken er vele kunstenaars en kunstminnaars uit binnen en buitenland op bezoek kwamen. Ze nam ze mee naar boven om naar mijn werken te kijken. Soms was ik er zelf en soms vertelde ze me wat de reacties waren. Mathieu en ik werden zo drie weken in de kunstenaarswereld ondergedompeld en dat was verschrikkelijk leuk en boeiend. Bovendien heeft iedereen daar een zee van tijd. Het was voor mij natuurlijk ook heel stimulerend.
Op het einde van de vakantie had ik zes doeken klaar die naar Nederland verscheept konden worden. Ik had mijn businessplan klaar. De laatste week word ik door Mieky nog eens extra bijgeschoold in de zaken waarvan ze vond dat ik nog moest leren. En de laatste dag maken we samen nog een heel groot doek. Ik wil graag dat jouw energie hier bij mij op Bali blijft is haar motivatie. Grappig Mieky heeft nooit de lessen van Adamus gevolgd over het Nieuwe Bewustzijn maar met haar eigen woorden zegt ze eigenlijk dezelfde dingen en leeft er ook naar. Ik vraag haar, hoe weet je eigenlijk al die dingen. Haar antwoord is bijzonder. Dat wist ik al vanaf dat ik heel jong was van binnenuit.
En dan ben ik natuurlijk benieuwd hoe het zal voelen om in Nederland te schilderen zonder al die stimulerende aandacht en de flow van het leven aan zee in het mystieke Bali.
Thuisgekomen mail ik een vriend. Heb jij nog een plek voor mij in je kasteel? Het beantwoorden van mails is niet zijn sterkste kant. Maar wonder boven wonder kwam het antwoord razend snel. Ja kom maar.
Trouwens alles verloopt snel en probleemloos. Mijn omgeving reageert tot mijn verbazing erg enthousiast. Wat is dat geweldig zeg.
Binnen de kortste tijd heb ik een prachtige ruimte ingericht als atelier. En ik vertel er ook nog graag bij dat die kamer lang geleden, vele jaren de werkkamer is geweest van de eerste katholieke Minister-President van Nederland Jonkheer Charles Ruys de Beerenbrouck. Kasteel Wolfrath in Holtum (L) was zijn woonhuis.
En dan kan het schilderen in Nederland beginnen. Even inverven en geen probleem. Het is ook hier heerlijk om te doen en het lukt prima. Mathieu zegt dat hij me nog nooit zo vrolijk heeft gezien. Ja het maakt me blij. Over vreugde gesproken.
Want er is tegelijkertijd nog iets gebeurd dat ik niet mag weglaten.
Ik begon dus in Bali expansief en intensief te schilderen en binnen de week begon ik last te krijgen met mijn benen. Zelfs zwemmen ging niet lekker meer. Op dit moment, vier maanden later heeft dat zich verergerd en soms kan ik gewoon niet meer lopen. Maar dat niet alleen, ik stond vaak heel wankel op mijn benen en kiepte gewoon om. Gevolg blessures natuurlijk. Niet echt leuk. In de lesbrieven had Adamus ons gemeld. Jullie lichaam gaat de komende tijd problemen geven, dat hoort bij het proces. Maar wees gerust het zal zich herstellen. Ik wist het heel goed maar ik kon het niet plaatsen. Onderzoeken wezen na een tijdje uit dat ik twee nieuwe heupen nodig heb. Daar kon ik me na een tijdje wel in vinden, maar ik bleef zoeken. Waarom kwamen de klachten gelijktijdig met het schilderen. Inmiddels kreeg ik van een leraar in de Alexander techniek oefeningen om minder belastend met mijn lichaam om te gaan en ik werd me bewust van het feit dat ik mijn lichaam behandelde als een slaaf. Vooruit doorgaan het woord moe wil ik niet horen. Niet zo best begon ik te beseffen. En wonder boven wonder begon mijn lichaam zich te ontspannen. Dat was dus al een mooie vooruitgang.
Daarna kwam het laatste inzicht. Als moeder en later als orthopedagoge gebruikte ik in mijn therapeutisch werk vaak verf om kinderen los te maken. Dat werkte meestal perfect. Schilderen werkt helend en dat deed het bij mij ook. En ik had nog heel wat op te ruimen, nou en dat is gebeurd. En nu ben ik tevreden en is mijn zoektocht voorlopig ten einde. Mooi.
Op 28 mei ga ik naar het Expressie Symposium in Rotterdam.
Onder de kop van de uitnodiging van het Expressie symposium staat de volgende tekst.
FOR A TRUE MASTER IT,S A GREAT JOY EXPRESSING ALL THAT YOU ARE.
Dus er gaan wat schilderijen mee die ik daar mag exposeren. Mijn eerste expositie wauw. Ja, zo vlug kan het gaan in het jaar van uitzonderlijke mogelijkheden.
Dit verhaal zal ook bij mijn schilderijen liggen en kan men meenemen. Want het is de bedoeling en ook belangrijk dat we onze ervaringen delen. En bij deze stap ik maar weer eens over de drempel van schroom en zet het ook op mijn weblog.

Het gaat jullie goed.
Getekend, de vrolijke kreupele Louisa
Louise Korsten van Gassel

louisekorsten@hetnet.nl
Atelier LOUISA Kasteel Wolfrath, Holtum(L)
WEBLOG Louise www.louiseblog.nl
Tel. 046-4519758

Boodschap van de Familie Gans.

Het is net moederdag geweest en ik verheug me weer op het schilderen.
Aangekomen bij het atelier hoor ik een oorverdovend lawaai. Het blijkt een ganzenechtpaar te zijn die bovenop de schoorsteen van het kasteel zit. Wat gek denk ik, waarom zit er niet een op het nest.

Vanzelfsprekend loop ik naar de kant van de gracht waar het jonge gezin op een klein eilandje met bereklauw woont. En wat ik zie is zo ontroerend mooi. Vader Gans voorop en achter hem zwemmen zes geelbruine ganzenkuikens en moedergans sluit de rij. Ze komen naar me toegezwommen. Ik loop beneden naar de rand van de gracht. Vader gaat aan wal en komt naar me toe. Ik feliciteer ze met hun kroost en bedank hem voor zijn vertrouwen. Moedergans blijft nog op afstand. Ik gooi wat brood naar haar toe en het valt me op dat ze alleen het brood neemt waar ze vanaf die plek bijkan. Ze wijkt geen centimeter van haar kleintjes.Ik moet dus goed mikken. Maar dat doe ik graag. En dan opeens komt ook moeder naar me toe gezwommen met de kleintjes aan haar zij ,die even wat duikeltjes maken. Wat zien ze er prachtig en vrolijk uit. Mijn dag kan niet meer stuk.
Maar dan plots schiet vader voor me weg in een rotvaart. Het blijkt dat een van de ganzen van het dak is gekomen, een stel dat ik nog nooit eerder heb gezien en daar is pa duidelijk niet van gediend. Hij jaagt op zijn soort net zo lang tot hij verdwijnt. Maar de indringster is erg vasthoudend. Dan gaat het gezinnetje samen nog wat rondjes zwemmen en pa blijft alert. Zijn lange mooie nek staat geen minuut stil en hij vertoont wat onrustig gedrag.
Terwijl ik dit schrijf gaat de nieuwe meneer Gans op de schoorsteen weer te keer. Ik ga eens kijken waar het jonge gezin uithangt. Ze zitten nu aan de kant van de vijver vlakbij me. De kleintjes zijn onder moeders vleugels gekropen en komen te voorschijn als ik arriveer. In de verte in het veld laat mevrouw Gans weer van zich horen en pa Gans is alert. Plots vliegt hij weg en gaat boos tekeer tegen deze indringster. Hij verdraagt niet dat ze in zijn gezichtsveld zit. Ik ben benieuwd hoe lang dit nog gaat duren.

Met de ganzen waren de bewoners van het kasteel al een tijdje vertrouwd. Deze wilde canadese ganzen waren komen aanvliegen en langzaam maar zeker werden ze in de familie opgenomen. Als ik uit de auto stapte kwam een van hen meestal naar me toe gelopen.

Daarom had ik het boek van Christiane Beerlandt, Als de dieren spreken konden maar eens geraadpleegd. Het is altijd verrassend wat ik daarin lees.
ONTMOET JE GANS OPVALLEND VAAK, ZOGENAAMD TOEVALLIG IN PRENTENBOEKEN OF IN WERKELIJKHEID? WEET DAN DAT ZE JE DE VOLGENDE DINGEN WILLEN ZEGGEN.

Wat trek jij je nog aan van wat anderen van je zeggen?
Geloof heel sterk in jezelf, volg je innerlijke basis-kracht. Reken op deze kern, zonder twijfel. Dan vind je innerlijke rust..Weet te genieten van je zijn in je zachte sterke lichaam, rust een keer uit wanneer je voelt alles van je schouders te moeten laten glijden. Haal je neus op voor datgene wat je van jouw weg wenst af te houden en luister naar je innerlijke waardevolle godmenselijke stem.
`t Komt dik in Orde, hoor”" snatert zij nog na, onderwijl in haar vijver duikelend. Hemel en Aarde lijken elkaar wel te omhelzen in het Ganzenwezen.
Nou daar kan ik wel wat mee. De boodschap is duidelijk voor mij bestemd.
Een ander kan er waarschijnlijk niets mee. Maar die komt weer een ander dier tegen met een ander verhaal.
En het mooie van deze ontmoeting met het ganzengezin is, dat de kleintjes ook nog eens extra nieuw leven symboliseren.

Het is Paasdag 2011.
Het feest dat het Lijden van de mensheid even achter zich laat.
En de start aangeeft van een nieuw zinvol tijdperk.
Dat de God in ons allen ons de weg mag wijzen,
die bij ons past en ons blij maakt.
Het is vandaag een schitterende lentedag
en we horen de kerkklokken luiden.
En de rustgevende geluiden van de dieren in de natuur.

Een Zalige Paasdag toegewenst.
Kasteel Wolfrath, Holtum (L)