Louise

Kerstwens 2011.

Buiten het zicht van het dagelijkse nieuws zwelt een mondiale coalitie aan die bezig is de wereld opnieuw uit te vinden.
Dit gebeurd tot in de verste uithoeken van de planeet door een aaneenschakeling van kleine veranderingen op scholen, boerderijen, oerwouden, ziekenhuizen, dorpen, universiteiten, bedrijven, vluchtelingenkampen,woestijnen, visserijen, sloppenwijken, et cetera.
Dit is de grootste beweging ooit. Deze beweging heeft geen naam, geen hoofdkantoor en geen aanvoerder. Het is een spontaan zichzelf organiserend systeem dat bestaat uit miljoenen initiatieven en mensen die elk werken aan een schonere eerlijker, ja betere ,wereld.
Dit schreef Paul Hawken in zijn boek Blessed Unrest (2007)

Ode aan de Buitenbeentjes.
Dit is voor de gekken, de onaangepaste, de opstandelingen, de onruststokers, zij die niet op hun plaats zijn, diegene die de dingen anders zien. Ze houden niet van regels en ze hebben geen status. Je kan het eens of oneens met ze zijn, ze de hemel of de hel in prijzen. Het enige wat je niet kan doen is ze negeren, omdat ze dingen veranderen. Ze duwen de menselijke race. Hoewel velen hen zien als idioten, we zien genialen. Omdat de mensen die gek genoeg zijn om te denken dat ze de wereld kunnen veranderen, dat ook werkelijk doen.
Steve Jobs, de recent overleden medeoprichter van het wereldwijd bekende merk Apple.

Nieuwe Jaar 2012.
We kunnen nu gaan genieten van de mooie kersttijd ondanks het donker en dankzij het Licht.
Met veel liefs, Louise Korsten van Gassel.

De Kristalkinderen.
Doreen Virtue
Isbn 9789022548103
Kristalkinderen vormen de nieuwe generatie kinderen die geboren zijn na de INDIGOKINDEREN.
Ze zijn mooi van binnen en buiten- als je in hun ogen kijkt, zie je goddelijke wijsheid en liefde.
Het boekje Kristalkinderen laat zien hoe je deze bijzondere kinderen kunt herkennen en bevat intervieuws met henzelf, hun ouders en hun leraren. Het laat zien hoe je deze kinderen goed kunt verzorgen en hoe je hen optimaal gebruik kunt laten maken van hun speciale gaven.
Ook de kenmerken van indigo,s worden vermeld, de voorlopers van de kristalkinderen.
De verzamelnaam van deze kinderen en anderen is Nieuwe Tijdskinderen. Woorden schieten eigenlijk te kort om deze kinderen te omschrijven. Een mens moet meer een beroep doen op hetgeen hij voelt, aanvoelt of intuïtief weet. Er zijn algemene eigenschappen die je kunt herkennen maar ieder kind heeft toch een heel specifiek pakket eigenschappen bij de geboorte meegekregen. Deze kinderen kunnen als bijzondere mensen uitgroeien als ze met zorg worden opgevoed.
Tegenwoordig worden ze in de pedagogische wetenschappen ook orchideekinderen genoemd. In tegenstelling tot de paardebloemkinderen. Die groeien en bloeien overal en in grote getalen en kunnen beter tegen een stootje.

Jip en Janneke op ziekenbezoek. September 2011

Dat oma met stokken liep hadden ze al gezien. Maar nu hoorde Jip dat oma in het ziekenhuis lag. Ziekenhuis dat woord riep bij Jip een heel naar gevoel op. Het maakte hem bang en s,nachts kwam met moeite het hoge woord eruit. En dan vroeg hij zich ook nog af hoe dat met opa moest gaan,die was nu helemaal alleen thuis. Oma hoorde het verhaal in het ziekenhuis en nog zweverig van de operatie belde ze de kleine man om hem gerust te stellen.
Janneke reageerde anders. Ze werd heel erg boos dat ze niet met papa en mama mee op bezoek mocht in het ziekenhuis. Dan maar bellen. Jip is zover dat hij de nummers kan intoetsen en dan kan Janneke van twee jaar gaan praten. Hallo oma hallo hallo. Ze begint aardig te babbelen en je begint haar te verstaan. Maar haar sterkste punt is dat je als oma met haar kunt lachen om de meest simpele dingen. Gewoon samen pret maken en dan is ze weer tevreden. Niet helemaal, want ze wil eigenlijk naar oma toe maar vanwege de lange afstand kan dat niet zomaar en dat is voor het kleine meisje niet goed te begrijpen.
Twee weken later komen ze logeren bij oma. Mama heeft hen voorbereid. Ze kunnen dit keer niet met oma stoeien en te wild zijn. En daar komen ze dan. Behoedzaam nemen ze de situatie op maar al vlug zijn ze zichzelf. We gaan aan tafel spelen en dat gaat prima. Bij kinderen kun je met wat fantasie alle kanten op en het is al heel snel reuze gezellig.
Jip zijn nieuwste project blijkt dit keer de pissebedden. We hebben al heel wat techniek gehad, auto,s treinen maar nu zijn het dan pissebedden. Hij is stellig van mening dat die geen mond hebben en als Jip ergens van overtuigd is gaat hij niet zomaar overstag. Opa bedenkt dat hij nog ergens een vergrootglas heeft op een standaard. Dan kan hij beter zien of dat kleine diertje een mond heeft of niet natuurlijk. Die mag Jip wel hebben. Nou dat is een schot in de roos. Twee dagen lang loopt hij met zijn nieuwe schat door het huis.
De fysiotherapeute komt voor oma en dat is reuze interessant.
Hij gaat met z.n vergrootglas aan de zijlijn liggen en bestudeert het gebeuren en neemt alles goed in zich op.
Als oma later weer gaat stappen loopt hij erachteraan. Door zijn vergrootglas kijkend hoor ik: goed zo oma je loopt mooi recht. Je hebt nu vier benen he.
Janneke vindt het prachtig om de oefeningen mee te doen. Alles moet 20 keer en tellen vind ze leuk. Na de tien klopt het niet helemaal maar haar enthousiasme is zeer stimulerend. En als ze de oefeningen mee gaat doen is het zo grappig. Ze wil wel vlak naast oma zitten en als Jip dat van haar wil afpakken heeft hij een probleem. Zo nu en dan gaat ze naar haar toilettasje om de lipstick eruit te halen. Alle lippen worden dan wat bijgesmeerd en dan gaan we weer verder.
De telefoon gaat. In een flits heeft Jip opgenomen. Mama hoort hem zeggen:Ja oma is uit het ziekenhuis. Ze kan nog niet goed lopen en moet oefeningen doen. Tegen mama zegt hij ,dat was Han die vind ik lief. En volgens mama zegt hij dat niet zo snel.
Als Han op bezoek komt moet hij het verhaal van de pissebedden natuurlijk horen. Han weet veel van dieren dus hij kan Jip weer wat nieuwe informatie geven. Hij beloofd dat hij in zijn kasteel eens uit zal kijken of hij daar kasteelpissebedden ziet. Dat geeft weer een nieuw perspectief aan z,n project.
Het tweetal heeft al een hele tijd een uitgesproken voorkeur voor een kleur. Janneke gaat helemaal voor paars. Veel van haar kleren zijn paars. Ze koopt voor oma paarse bloemetjes. Schilderen doet ze in paarsvarianten. Ze is dol op kleine spulletjes en die kan ze eindeloos op kleur sorteren.
Thomas houdt het bij groen en nog eens groen. Soms met rood.
Oma heeft haar kleurenboek er eens op nageslagen. Het is te ingewikkeld voor oma om dit uit te leggen. Groen is de dominante kleur van de hartchakra staat er.Paars van de kruinchakra. Verder laten we het maar gebeuren en we zien wel of de voorkeur met de tijd verandert.
Tot voor kort was Janneke in de papegaaien fase. Alles wat ze hoorden werd door haar herhaald. Van de vroege ochtend tot de late avond. Ook de moeilijke woorden die nog niet bij kinderen van twee gebruikelijk zijn. Als volwassenen werd je bewust van wat je zei. En dat vroeg soms om correctie. Want laten we eerlijk zijn, het gedrag van anderen zien we vaak haarscherp maar een mens heeft vaak het minste weet van zijn eigen gedrag. Leuk toch die kinderen he.
En dan loopt de logeerpartij ten einde. Emma wil graag bij oma blijven. Ja het was ook zo gezellig en meer dan dat. Oma beseft in de stilte van het huis, dat ze de kleintjes mist. Dat het ongelofelijk is dat zulke kleine mensjes al in staat zijn met je mee te leven. Ze uiten dat in hele kleine maar duidelijke signalen die goed overkomen en goed voelen.
Het was een bijzondere ervaring om dankbaar voor te zijn.

EXPRESSIE SYMPOSIUM.
Centrum Djoj Rotterdam. 28 mei 2011.

Dit verhaal is op de eerste plaats geschreven voor de mensen die aan dit symposium deelnemen.
Een goed theoretisch verhaal kan ik waarderen, maar ik loop pas echt warm als ik de inhoud in mijn leven of in dat van anderen herken.
Het Nieuwe Jaar begint. 2011. Adamus had het al aangekondigd. Een jaar met uitzonderlijke mogelijkheden. Nou daar was ik wel voor in. Daar ga ik dan eens over mijmeren en tijdens een lange autorit zeg ik tegen Mathieu. Weet je ik krijg een enorm aanbod van workshops, maar die tijd heb ik gehad. Het enige wat ik wil is iets op het gebied van creativiteit.
Thuisgekomen lees ik een mailtje van Anita Boom, de initiatiefnemer en organisator van dit symposium,
Wie heeft de stem van creativiteit in zichzelf gehoord? Zonder veel nadenken mail ik terug, IK, nog geen twee uur geleden. Ik weet niet wat de bedoeling van je vraag is. Maar morgen vertrek ik naar Bali voor drie weken en ik ben vol verwachting. Want ik heb het gevoel dat daar iets bijzonders staat te gebeuren, alleen weet ik niet precies wat.
De reis naar Noord- Bali was lang en daar aangekomen had ik het gevoel dat ik mijn thuiswereld heel ver achter me had gelaten. Het prachtige logeeradres lag pal aan zee. Onze gastvrouw de Brabantse Mieky had drie jaar geleden voor een leven op Bali gekozen. Haar huis had ze de Bulagalerie genoemd want ze schilderde, haar stijl noemt ze abstract intuïtief. Het stond op de website en je kon een keertje met haar schilderen.
Dat sprak me wel aan. Per slot van rekening had ik dit soort van schilderen al jaren op de mijn verlanglijst staan.
De tweede dag zou ik al kunnen beginnen. Het atelier lag op de eerste verdieping. Een open ruimte met de zee aan je voeten. Dat voelde als een perfecte plek voor me. Ik ben dol op de zee.
Mieky gaat me wegwijs maken in haar schilderwereld. Een groot doek van 100×100 liggend op houten schragen. Je kunt erom heen lopen. Handschoenen aan en verven met je handen. Na twee uur had ik de basis begrepen en kon ik beginnen. De grote potten verf met zijn prachtige kleuren lachten me tegen en op dat royale doek kon je grote bewegingen maken. Het ging vanzelf en met een enorm plezier.
Mieky komt na een tijdje kijken en toont zich aangenaam verrast. Je bent niet bang zegt ze en je hebt een goed gevoel voor kleur. Nee ik ben niet bang, waarom zou ik. En ik ben dol op kleuren, ja inderdaad.
Later besef ik dat het wel eens anders is geweest. Toen ik 20 jaar was moest ik in het bijvak schilderen examen doen. Ik raakte altijd zo geblokkeerd door kleuren dat mijn leraar me adviseerde houtskool te gebruiken. Nou dat had ik inmiddels dan toch mooi overwonnen of hoe je dat ook wil uitdrukken. En zo raakte ik vanaf de eerste dag in de ban van het schilderen.
Mieky ging heel zorgvuldig met me om. Ze liet me zelf ontdekken en doceerde de info op een voor mij geweldige manier. Het was me al snel duidelijk, dit was wat ik al jaren zocht.
Die avond hadden de buren volgens Balinees gebruik een gamelanconcert ter ere van de volle maan. De muziek was prachtig, de zee onstuimig en de straling van de maan sterk. Ik zwom in het zwembad en liggend op mijn rug zag ik een ster wegschieten. Dat zal toch niet waar zijn dacht ik, een vallende ster.
Ik deed maar gelijk drie wensen. —
=Thuis zou ik een atelierruimte zoeken om te schilderen. Het zou me helpen beter in balans te blijven in dit roerige jaar.
= Deze doeken in de Nieuwe Energie gemaakt zou ik onder de mensen brengen.
=En heel nieuw voor mij. Ik zou er geld mee gaan verdienen. Mijn leven lang heb ik veel soorten boeiend werk gedaan zonder op inkomsten te letten. Dat wil ik nu gaan veranderen.
Er was geen twijfel, ik wist het zeker. Dit is wat ik wilde.
De volgende dag kwam de volgende verrassing. Mieky had ook grootse plannen. Haar huis zou een kunstenaarscentrum worden voor Noord-Bali. Nu waren ze aangewezen op het overvolle en inmiddels commerciële Kuta. Toch even ruim twee uur rijden op overvolle wegen. Beetje ver om even een pot verf te halen. En zo kwam het dat in die weken er vele kunstenaars en kunstminnaars uit binnen en buitenland op bezoek kwamen. Ze nam ze mee naar boven om naar mijn werken te kijken. Soms was ik er zelf en soms vertelde ze me wat de reacties waren. Mathieu en ik werden zo drie weken in de kunstenaarswereld ondergedompeld en dat was verschrikkelijk leuk en boeiend. Bovendien heeft iedereen daar een zee van tijd. Het was voor mij natuurlijk ook heel stimulerend.
Op het einde van de vakantie had ik zes doeken klaar die naar Nederland verscheept konden worden. Ik had mijn businessplan klaar. De laatste week word ik door Mieky nog eens extra bijgeschoold in de zaken waarvan ze vond dat ik nog moest leren. En de laatste dag maken we samen nog een heel groot doek. Ik wil graag dat jouw energie hier bij mij op Bali blijft is haar motivatie. Grappig Mieky heeft nooit de lessen van Adamus gevolgd over het Nieuwe Bewustzijn maar met haar eigen woorden zegt ze eigenlijk dezelfde dingen en leeft er ook naar. Ik vraag haar, hoe weet je eigenlijk al die dingen. Haar antwoord is bijzonder. Dat wist ik al vanaf dat ik heel jong was van binnenuit.
En dan ben ik natuurlijk benieuwd hoe het zal voelen om in Nederland te schilderen zonder al die stimulerende aandacht en de flow van het leven aan zee in het mystieke Bali.
Thuisgekomen mail ik een vriend. Heb jij nog een plek voor mij in je kasteel? Het beantwoorden van mails is niet zijn sterkste kant. Maar wonder boven wonder kwam het antwoord razend snel. Ja kom maar.
Trouwens alles verloopt snel en probleemloos. Mijn omgeving reageert tot mijn verbazing erg enthousiast. Wat is dat geweldig zeg.
Binnen de kortste tijd heb ik een prachtige ruimte ingericht als atelier. En ik vertel er ook nog graag bij dat die kamer lang geleden, vele jaren de werkkamer is geweest van de eerste katholieke Minister-President van Nederland Jonkheer Charles Ruys de Beerenbrouck. Kasteel Wolfrath in Holtum (L) was zijn woonhuis.
En dan kan het schilderen in Nederland beginnen. Even inverven en geen probleem. Het is ook hier heerlijk om te doen en het lukt prima. Mathieu zegt dat hij me nog nooit zo vrolijk heeft gezien. Ja het maakt me blij. Over vreugde gesproken.
Want er is tegelijkertijd nog iets gebeurd dat ik niet mag weglaten.
Ik begon dus in Bali expansief en intensief te schilderen en binnen de week begon ik last te krijgen met mijn benen. Zelfs zwemmen ging niet lekker meer. Op dit moment, vier maanden later heeft dat zich verergerd en soms kan ik gewoon niet meer lopen. Maar dat niet alleen, ik stond vaak heel wankel op mijn benen en kiepte gewoon om. Gevolg blessures natuurlijk. Niet echt leuk. In de lesbrieven had Adamus ons gemeld. Jullie lichaam gaat de komende tijd problemen geven, dat hoort bij het proces. Maar wees gerust het zal zich herstellen. Ik wist het heel goed maar ik kon het niet plaatsen. Onderzoeken wezen na een tijdje uit dat ik twee nieuwe heupen nodig heb. Daar kon ik me na een tijdje wel in vinden, maar ik bleef zoeken. Waarom kwamen de klachten gelijktijdig met het schilderen. Inmiddels kreeg ik van een leraar in de Alexander techniek oefeningen om minder belastend met mijn lichaam om te gaan en ik werd me bewust van het feit dat ik mijn lichaam behandelde als een slaaf. Vooruit doorgaan het woord moe wil ik niet horen. Niet zo best begon ik te beseffen. En wonder boven wonder begon mijn lichaam zich te ontspannen. Dat was dus al een mooie vooruitgang.
Daarna kwam het laatste inzicht. Als moeder en later als orthopedagoge gebruikte ik in mijn therapeutisch werk vaak verf om kinderen los te maken. Dat werkte meestal perfect. Schilderen werkt helend en dat deed het bij mij ook. En ik had nog heel wat op te ruimen, nou en dat is gebeurd. En nu ben ik tevreden en is mijn zoektocht voorlopig ten einde. Mooi.
Op 28 mei ga ik naar het Expressie Symposium in Rotterdam.
Onder de kop van de uitnodiging van het Expressie symposium staat de volgende tekst.
FOR A TRUE MASTER IT,S A GREAT JOY EXPRESSING ALL THAT YOU ARE.
Dus er gaan wat schilderijen mee die ik daar mag exposeren. Mijn eerste expositie wauw. Ja, zo vlug kan het gaan in het jaar van uitzonderlijke mogelijkheden.
Dit verhaal zal ook bij mijn schilderijen liggen en kan men meenemen. Want het is de bedoeling en ook belangrijk dat we onze ervaringen delen. En bij deze stap ik maar weer eens over de drempel van schroom en zet het ook op mijn weblog.

Het gaat jullie goed.
Getekend, de vrolijke kreupele Louisa
Louise Korsten van Gassel

louisekorsten@hetnet.nl
Atelier LOUISA Kasteel Wolfrath, Holtum(L)
WEBLOG Louise www.louiseblog.nl
Tel. 046-4519758

Boodschap van de Familie Gans.

Het is net moederdag geweest en ik verheug me weer op het schilderen.
Aangekomen bij het atelier hoor ik een oorverdovend lawaai. Het blijkt een ganzenechtpaar te zijn die bovenop de schoorsteen van het kasteel zit. Wat gek denk ik, waarom zit er niet een op het nest.

Vanzelfsprekend loop ik naar de kant van de gracht waar het jonge gezin op een klein eilandje met bereklauw woont. En wat ik zie is zo ontroerend mooi. Vader Gans voorop en achter hem zwemmen zes geelbruine ganzenkuikens en moedergans sluit de rij. Ze komen naar me toegezwommen. Ik loop beneden naar de rand van de gracht. Vader gaat aan wal en komt naar me toe. Ik feliciteer ze met hun kroost en bedank hem voor zijn vertrouwen. Moedergans blijft nog op afstand. Ik gooi wat brood naar haar toe en het valt me op dat ze alleen het brood neemt waar ze vanaf die plek bijkan. Ze wijkt geen centimeter van haar kleintjes.Ik moet dus goed mikken. Maar dat doe ik graag. En dan opeens komt ook moeder naar me toe gezwommen met de kleintjes aan haar zij ,die even wat duikeltjes maken. Wat zien ze er prachtig en vrolijk uit. Mijn dag kan niet meer stuk.
Maar dan plots schiet vader voor me weg in een rotvaart. Het blijkt dat een van de ganzen van het dak is gekomen, een stel dat ik nog nooit eerder heb gezien en daar is pa duidelijk niet van gediend. Hij jaagt op zijn soort net zo lang tot hij verdwijnt. Maar de indringster is erg vasthoudend. Dan gaat het gezinnetje samen nog wat rondjes zwemmen en pa blijft alert. Zijn lange mooie nek staat geen minuut stil en hij vertoont wat onrustig gedrag.
Terwijl ik dit schrijf gaat de nieuwe meneer Gans op de schoorsteen weer te keer. Ik ga eens kijken waar het jonge gezin uithangt. Ze zitten nu aan de kant van de vijver vlakbij me. De kleintjes zijn onder moeders vleugels gekropen en komen te voorschijn als ik arriveer. In de verte in het veld laat mevrouw Gans weer van zich horen en pa Gans is alert. Plots vliegt hij weg en gaat boos tekeer tegen deze indringster. Hij verdraagt niet dat ze in zijn gezichtsveld zit. Ik ben benieuwd hoe lang dit nog gaat duren.

Met de ganzen waren de bewoners van het kasteel al een tijdje vertrouwd. Deze wilde canadese ganzen waren komen aanvliegen en langzaam maar zeker werden ze in de familie opgenomen. Als ik uit de auto stapte kwam een van hen meestal naar me toe gelopen.

Daarom had ik het boek van Christiane Beerlandt, Als de dieren spreken konden maar eens geraadpleegd. Het is altijd verrassend wat ik daarin lees.
ONTMOET JE GANS OPVALLEND VAAK, ZOGENAAMD TOEVALLIG IN PRENTENBOEKEN OF IN WERKELIJKHEID? WEET DAN DAT ZE JE DE VOLGENDE DINGEN WILLEN ZEGGEN.

Wat trek jij je nog aan van wat anderen van je zeggen?
Geloof heel sterk in jezelf, volg je innerlijke basis-kracht. Reken op deze kern, zonder twijfel. Dan vind je innerlijke rust..Weet te genieten van je zijn in je zachte sterke lichaam, rust een keer uit wanneer je voelt alles van je schouders te moeten laten glijden. Haal je neus op voor datgene wat je van jouw weg wenst af te houden en luister naar je innerlijke waardevolle godmenselijke stem.
`t Komt dik in Orde, hoor”" snatert zij nog na, onderwijl in haar vijver duikelend. Hemel en Aarde lijken elkaar wel te omhelzen in het Ganzenwezen.
Nou daar kan ik wel wat mee. De boodschap is duidelijk voor mij bestemd.
Een ander kan er waarschijnlijk niets mee. Maar die komt weer een ander dier tegen met een ander verhaal.
En het mooie van deze ontmoeting met het ganzengezin is, dat de kleintjes ook nog eens extra nieuw leven symboliseren.

Het is Paasdag 2011.
Het feest dat het Lijden van de mensheid even achter zich laat.
En de start aangeeft van een nieuw zinvol tijdperk.
Dat de God in ons allen ons de weg mag wijzen,
die bij ons past en ons blij maakt.
Het is vandaag een schitterende lentedag
en we horen de kerkklokken luiden.
En de rustgevende geluiden van de dieren in de natuur.

Een Zalige Paasdag toegewenst.
Kasteel Wolfrath, Holtum (L)

Hier een filmpje: de-earth-circle

GOED NIEUWS voor de zieke mens.

Met de gezondheidszorg gaat het niet echt goed in Nederland. De problemen stapelen zich op. Toch lijkt er maar geen eind aan te komen. En dat zouden hele groepen mensen wel graag willen.
Vandaar dit Goed Nieuws verhaal.
Vrij recent maakte ik kennis met een NASA computer die voor de ruimtevaart is ontwikkeld. Voor astronauten die de ruimte ingaan is het belangrijk dat ze goed gezond zijn. Dat ze geen ziekten onder de leden hebben zoals mijn moeder dat vroeger uitdrukte. En als ze in de ruimte toch klachten krijgen dat er medische hulp voorhanden is. Bij dat laatste sturen ze geen arts de ruimte in met medische hulpmiddelen. Nee daar hebben ze een computer voor ontwikkeld. Heel bijzonder.
Die NASA computer is in staat om in 13 minuten een menselijk lichaam te onderzoeken op 34.000 items. Ja dat is bijna niet te bevatten maar ik heb het zelf ervaren en het is ongelofelijk hoe dat werkt. De behandelaar deelt je vervolgens de belangrijkste resultaten mee die problematisch zijn voor je gezondheid of in de toekomst kunnen verergeren. Vervolgens gaat hij met je in gesprek om te onderzoeken of je die klachten herkent. Maar ook om uit te leggen wat er zich in je lichaam afspeelt. Het is goed om dat inzicht te krijgen.
Bv. Er wordt te weinig insuline aangemaakt door je lichaam zodat je suikerspiegel te veel fluctueert wat niet de bedoeling is. In feite zit er suikerziekte aan te komen. Daar zit je natuurlijk niet op te wachten.
Dan volgt het behandelingsplan. Er worden afspraken gemaakt om de mens te behandelen. In de ruimtevaart worden de astronauten vanaf de aarde via een satelliet verbinding behandeld als ze ziek zijn. Via trillingen en frequenties. Zo gebeurt dat hier dus ook, zeer eenvoudig gezegd. De mens wordt aan een apparaat aangesloten dat in staat is de ziekteveroorzaker weg te trillen op een bepaalde frequentie.
Bv. De verkeerde bacterieen die een mens behoorlijk ziek kunnen maken worden onschadelijk gemaakt.
Het is zelfs mogelijk je psychische gesteldheid te testen. Wonderlijk maar waar.
In China heeft de regering nu voor de tweede keer vele duizenden van deze apparaten gekocht voor de ziekenhuizen. Chinezen zijn door alle eeuwen heen al zeer vooruitstrevend geweest op het gebied van gezondheid. Bovendien is hun prioriteit om preventief te werk te gaan. Als ik het me goed herinner kreeg de arts vroeger betaald als hij zijn patient gezond hield. De Duitsers zijn op dit terrein ook actief heb ik begrepen.
De toekomstverwachting is dat we over een x aantal jaren een soort pinautomaat krijgen waar mensen geld in stoppen. Vervolgens hun handen in het apparaat steken en dan met de uitslag aan de slag kunnen gaan.
Als je op Google, bio balans Nasa computer intoetst kun je al heel wat informatie vinden. Wat interessant is om te weten voor de niet wetenschapper. De SCIO is het geesteskind van prof dr. William Nelson die in het begin van zijn loopbaan als elektronica ingenieur en quantumphysicus in dienst van Nasa betrokken was bij het Apolloproject. Later werd hij arts met specialisaties op het gebied van psychologie,acupunctuur en homeopathie. Hij ontwierp de futuristische, uiterst complexe SCIO oorspronkelijk vanuit persoonlijke redenen, ingegeven door zijn onvrede over de beperkte mogelijkheden van de westerse geneeskunde om mensen werkelijk te helpen genezen. Immers zowel synthetische medicijnen als operatieve ingrepen betekenen naast de oplossing die ze mogelijk bieden, altijd een min of meer aanzienlijke belasting voor het lichaam. De zoektocht van professor Nelson naar de mogelijkheden om mensen te genezen zonder negatieve en/of belastende bijwerkingen, mondde ten slotte uit in de SCIO.
De SCIO was nogal gebruiksonvriendelijk. Twee ingenieurs hebben de firma Scio daarom verlaten en de verbeterde LIFE ontwikkeld. Hiermee ben ik getest.
Dat de westerse geneeskunde zijn beperkingen heeft, ervaren we dagelijks als we de drama verhalen moeten aanhoren van de vele mensen in onze leefwereld of als we er zelf mee te maken krijgen.
Toch lijkt het voor de medische wereld in Nederland bijzonder moeilijk daar openlijk voor uit te komen. De groep sceptische artsen reageert zelfs furieus. En de openheid uit die hoek om andere wegen te verkennen lijkt nog ver weg. Niet de gewone man, die zoekt al jaren andere wegen om gezond te worden. Vaak met succes. Want hem kan het niet schelen hoe het heet en waar het vandaan komt. Hij heeft behoefte aan tijd om zijn verhaal rustig te kunnen vertellen en een persoon die hem serieus neemt en op een eerlijke manier hem probeert te helpen.
Het was 1975 toen ik in een tijdschrift las dat er in Haarlem een arts woonde die mensen behandelden met acupunctuur. Hij had zijn opleiding in China gehad. Hij had er voor in de gevangenis gezeten maar het werd nu toch gedoogd dat hij zijn praktijk hield. Hij zou ook stotteren behandelen, soms met succes.
Ik wilde daar naartoe, want een heel leven te blijven stotteren zag ik niet zitten. Dus ik raapte al mijn moed bijeen en ging een paar maanden lang van Sittard naar Haarlem voor de wekelijkse behandeling. De man zelf was een oude brombeer. Maar ik hield vol. Iedere keer weer werden de naalden in mijn lijf geprikt en langzaam maar zeker begon het lichaam en de emoties te reageren en het stotteren te verminderen. Nu zijn we 35 jaar verder en is acupunctuur zelfs geaccepteerd door verzekeringen.
Ik hoop dat de LIFE er niet zo lang over doet. Over tien jaar hoop ik dat het net zo normaal is als de pinpas. Want als je weet wat voor mogelijkheden die LIFE heeft dan ben je nu al zwaar onder de indruk. En wat voor ons allen nog veel belangrijker is. Dat we de mensen waar we van houden niet meer zo hoeven zien te lijden, want er gaat geen dag voorbij of je wordt er overal om je heen mee geconfronteerd. In de Nieuwe Energie van de Nieuwe Tijd zou dit beter moeten.
Is dat GOED NIEUWS? Voor mij in ieder geval wel, ik kan er blij van worden. Wie moet dat doen? De regering? Nou vergeet dat maar. De medische wereld? In tweede instantie. Maar wij zijn het die daarvoor kiezen, heel bewust kiezen en laten horen dat we het anders willen. En de wetenschappers? Die staan volgens mij al klaar, die willen niets liever dan hun werk gebruiksvriendelijk te maken en op de markt te brengen.

Magie en Wetenschap. De Tegelijkertijdsreis. november 2010

Het verstand is in onze Maatschappij al heel wat jaren hoog gewaardeerd maar ook dominant. Steeds meer mensen durven of hebben afgeleerd ook hun intuitie te volgen.
Artsen b.v. behoren de normen van de wetenschappelijke onderzoeken en gangbare medische kennis te hanteren. Dat wordt van hen verwacht en in deze tijd van claims zijn ze dan ook veilig. Doodgaan lijkt niet meer vanzelfsprekend een gebeurtenis die het Universum of het Goddelijke bepaalt of hoe je het ook benoemd, nee daar worden steeds meer doktoren voor aansprakelijk gesteld. Zo wordt het tenminste steeds vaker in de media gebracht. Arme dokters, denk ik dan wel eens. Je zult daar in het openbaar onterecht van beschuldigd worden. We hebben het hier toch over gewone mensen die over het algemeen hun best doen.
Ook bij Ouders zie je dat ze in grote aantallen al jaren ontevreden en ongelukkig zijn als hun kinderen niet de opleidingen kunnen of willen volgen die zij voor ogen hebben. Tevreden zijn met de kwaliteiten zoals ze zich in een kind openbaren is er vaak niet meer bij. Opjutten die boel.
Soms vind ik het ook moeilijk om tegen de stroom in, te blijven geloven in mijn eigen waarheden. Het verstand is overal om je heen zo overheersend. En de mensen die de resultaten van wetenschappelijke onderzoeken boven alles stellen zijn soms erg van zichzelf overtuigd. Waarom twijfelen die nooit eens denk ik wel eens. Ze verkondigen eigenlijk andermans visie. Bovendien kunnen ze verbaal zeer overdonderend zijn naar mensen toe, die ook een andere strategie gebruiken en wel die van nature aanvoelen, hun intuitie gebruiken en ook gezond verstand en eigen ervaring laten meespelen. Maar dat is net wat moeilijker aan een ander uit te leggen. En dat kost tijd en inlevings-vermogen. Niet direct een sterke kant van deze druk druk maatschappij.
Let wel, het verstand is een prachtig instrument dat de mens tot zijn beschikking heeft. Maar je zou het de plek moeten geven die het toekomt en niet meer.
Zo wilde ik deze week iets schrijven voor mijn weblog over het televisieprogramma: paranormale kinderen. Woensdagavond SBS 6. Niet dat ik er behoefte aan heb om over het zesde zintuig te gaan schrijven. Maar het is wel een feit dat het voor deze kinderen eenzaam is, als ouders en hun omgeving er geen notie van hebben wat zich in dit kind afspeelt of er niets van willen weten en ieder signaal hardhandig de kop in drukken. Zowel bij zichzelf als bij het kind. Dit onderwerp in de belangstelling brengen is dus wel zinvol. Het is voor geen enkel kind goed als zijn eigenheid en dat kun je ruim zien niet wordt geaccepteerd of genegeerd. Daar hebben heel wat volwassenen toch slechte jeugdherinneringen aan. Waarom zou je daarmee doorgaan?
Het programma paranormale kinderen is natuurlijk weer voer voor de sceptici. Men heeft het in Nederland nog niet gezien of de kritiek zwermt al in de lucht als insecten die op zoek zijn naar iemand die ze willen steken. Voor mij is het vaak al snel duidelijk dat de meeste sceptici met dit onderwerp weinig voeling hebben. Die vinden het, lijkt wel flink om zonder meer zo,n programma te verguizen. Het zijn trouwens niet de woorden van onbegrip die me storen maar de felheid en agressie in hun tirade die me wel eens doen schrikken.
Gelukkig niet voor lang. Meestal doet zich dan wel weer een gebeurtenis voor die me helpt een beter inzicht te krijgen.
Dit keer was het een uitvoering in de schouwburg. We hadden kaartjes en meer wist ik eigenlijk niet meer. Het bleek een voorstelling te zijn van twee jonge mensen over een reis door het onverklaarbare. Tegelijkertijdsreis was de titel. Ramana de man van de magie en Ghana de filosoof en geobsedeerd door de rede en de mechanica. De twee jonge mannen lieten ieder hun kunsten zien zeg maar. Zoals je dat kunt zien bij een Uri Geller show. Maar met veel respect voor elkaar en de mensen in de zaal. De wereld van wonderen en verwondering. Tegen het einde van de show vroeg de man van de rede,Ghana aan de zaal. Wie van jullie gelooft niets van wat hier gebeurd is en denkt dat het alleen maar nep en trucs zijn?
Van de 130 mensen staken er zo,n twintig de hand op. Ghana loopt naar een van hen en vraagt de man. Wat moet ik doen om je te overtuigen dat veel van deze avond echt is, maar voor het verstand onverklaarbaar. Nou die truc met gedachten lezen geloof ik niet, dat is doorgestoken kaart, zegt de man. Goed, je wilt dus een beter bewijs. Wil jij nu dan wat opschrijven, laten we zeggen een naam en je mag er ook nog wat bij tekenen en dan zal Ramana, de man van de magie proberen je gedachten te lezen en die ook opschrijven. Zo gezegd zo gedaan. De ongelovige Thomas schrijft Isabelle op en tekent een vissekom. Hij laat ons daarna het papier zien. Spanning in de zaal en dan blijkt dat Ramana precies hetzelfde op papier heeft gezet. Het applaus was nog niet verstomd of iemand roept vanuit de zaal, en nu wil ik ook.
En toen kreeg ik antwoord op mijn vraag. Ghana zegt: Als jullie niet willen geloven en je er niet voor open durft te stellen zal ieder bewijs dat ik je geef, je niet kunnen overtuigen. Helaas. Je doet jezelf te kort maar ook de wereld om je heen. Maar het is jouw keuze.
Juist dacht ik, dank je wel. Daar kan ik iets mee.
Het is natuurlijk geen toeval dat in deze tijd veel mensen opstaan om de grote massa uit hun verstand te brengen en laten ervaren dat het leven veel meer is dan ze nu denken. En laat dat onbegrijpelijk overkomen, ja inderdaad en ook de personen gedragen zich soms wat aparter dan wij gewend zijn, ja ook dat is het geval. Maar je zou respect voor deze mensen kunnen hebben, dat ze ondanks al die beledigingen en ongeloof er toch mee doorgaan. En laat er een charlatan bijzitten. Ja dat gebeurd, maar is daarom alles verwerpelijk? Dat is trouwens niet zo,n ramp, dat houdt ons mensen scherp en dat is een groot pluspunt en hard nodig in deze turbulente tijd.
Als een wetenschapper zich in de waarheid vergist of de boel bedonderd wat ook gebeurd, dan gaan we de wetenschap toch ook niet aan de kant zetten.
Deze weg door het onverklaarbare hoort bij de overgangstijd die we als aarde en aardbewoners nu doormaken. Ieder mens op deze aardbol heeft ondertussen ervaren dat er wat aan de hand is. Steeds meer mensen worden zich bewust van het leven dat ze leiden en lijden en verlangen naar een beter leven voor zichzelf en voor de wereld. Die mogelijkheid staat nu voor veel meer mensen open, het is een proces van je openstellen en een betere keuze maken. Stop met dat doemdenken en zeuren over wat niet goed is. Maak een betere keus. Volmaakt zullen wij mensen op deze aarde niet worden. Dat zit er niet in, dan zouden we geen mensen meer zijn. Maar we kunnen wel weer leren om ons te verwonderen en te geloven in iets dat we wonderen noemen.
Het bijzondere van deze voorstelling was het respect en acceptatie die we te zien kregen tussen de rede en de magie. En daar heeft de wereld behoefte aan. Die strijd en dat gekissebis tussen die twee moet maar eens afgelopen zijn. Zijn wij gewone mensen dat ondertussen niet een beetje zat. Ik in ieder geval wel. Sorry. Vandaar de titel van de uitvoering: Tegelijkertijdsreis. Het mag er beide zijn, mooi toch.
Morgen komen onze kinderen om bij ons het Sinterklaasfeest te vieren. Onze Jip en Janneke van twee en vier jaar kunnen voor het eerst Sinterklaasliedjes zingen. We gaan met hen weer in het wonder van deze gerespecteerde Goedheiligman geloven en in feite in de goedgevigheid van de hulpsinterklazen en daarvan genieten. En ik zal jullie vertellen. Dat is voor mij een van de mooiste feesten van het jaar.
Vlak voor het publiceren op mijn weblog van dit verhaal, zie ik een tv programma met dezelfde titel. Magie en Wetenschap.
Het bleek een boeiende reportage te zijn over de bekende Professor Arnoud Boot , Hoogleraar Financiele markten en Economie van de Universiteit van Amsterdam. Zijn visie en kijk op de wereld past wel in dit verhaal. Dus ik wil proberen de kern te verwoorden.
Professor Boot vertelt over zichzelf het volgende.
Als jongeman waren mijn studieresultaten zeer mager. Advies van de school was Mavo meer zat er volgens hen echt niet in. Hij kreeg het advies zwart op wit. Op school was ik niet in staat om me te conformeren aan het gangbare systeem. Mijn eigen programma vond ik gewoon veel belangrijker. Dat was mijn leefwereld. Op mijn twintigste ontdekte ik mijn kwaliteiten. En dat was, dat ik in staat was om de wereld te bezien op een eigen tegendraadse manier. Ik probeerde zo de essentie te doorgronden die nodig is om een vastgeroest probleem te kunnen oplossen.
Wetenschappelijke modellen zijn er om de leefwereld overzichtelijk te maken. Maar ze hebben het gevaar dat ze verzanden in kuddegedrag. De Economie valt niet te voorspellen in tegenstelling tot de Natuurkunde. Wil je de maatschappij een waardevolle, vernieuwende boodschap geven dan is er meer nodig dan kennis. Je ziet deze aardig ogende wetenschapper dan ook vaak in gedachten verzonken. Het woord magie wordt geen enkele keer gebruikt, maar hij omschrijft het als, ik heb het gevoel dat het zo in elkaar zit, maar het is nog in de fase dat het nog niet is onderbouwd. Maar ik heb door ervaring geleerd om mijn verbeeldings-kracht te gebruiken en op mijn inzichten te vertrouwen. En daar is bravoure voor nodig. Daar moet je goed voor in je vel zitten. Het is een soort topsport.
Boot heeft de ambitie om invloed uit te oefenen want hij heeft een boodschap uit te dragen. In goede tijden voelt hij zich een roepende in de woestijn. Maar als het kalf verdronken is wordt hij veel gevraagd om zware problemen op te lossen. In deze tijd zie je hem dan ook regelmatig in de media verschijnen. Niet vanwege zijn grote ego, die indruk krijg je niet van hem, maar hij is gedreven, wat hij ook doet, hij gaat er voor, met een eigen strategie. Een nieuwe boodschap vertel ik vijf maal, eerst twee maal binnenshuis, dan op tv,radio en krant. Die weg lijkt wel te werken.
Mooie authentieke man. Zulke moedige en bekwame mensen hebben we nu hard nodig. Ze geloven ergens in en gaan ervoor.
Maar wat mij het meeste verbaasd heeft. Ik ben verre van een wetenschapper. Ik ben meer van de magie. Maar toch kan ik de essentie van het betoog van deze wetenschapper perfect volgen. Hij heeft een ander taalgebruik dan wij mensen van het Nieuwe Bewustzijn. Het vergt dus even tijd en inzet om dit te vertalen. Maar dat is dan ook de moeite waard.
Daar sluit ik het jaar mee af.
Beste lezers, laat ons verwonderen in wat we in 2011 gaan tegenkomen. En erop vertrouwen dat het allemaal goed zal komen. Alleen zal het misschien anders worden dan wij verwachten. Maar als we er allemaal voor gaan en bewuster voor het juiste gaan kiezen, gegarandeerd beter.
GELUKKIG NIEUWJAAR
Louise

Bezoek aan Sint Petersburg. Augustus 2010

Het hoogtepunt van onze reis vond ik toch wel deze miljoenenstad. De stad die door Peter de Grote is gesticht in 1703. Twintig jaar geleden waren we er al eens geweest. Het was toen treurig gesteld met de stad en de mensen. En de Hermitage zag er toen verwaarloosd uit. We waren dus benieuwd hoe het er nu twintig jaar later uit zou zien.
De eerste dag namen we deel aan de excursie, georganiseerd door de Fred Olsenline. Dan gaat er veel tijd verloren omdat je met een grote groep bent. Daarom hadden we besloten om een eigen tour te nemen met ons vieren met een Nederlands sprekende gids. Ik wist van de vorige keer dat men in Rusland gidsen heeft die hun talen perfect spreken. Die hadden ze vroeger nodig voor de spionage. We hebben ons programma met z,n vieren heel goed doorgenomen. Geen onnodige bezichtigingen. We moesten ook wel een gids nemen want we mochten zonder visum niet alleen de stad in. En een visum aanvragen heeft nogal wat tijd nodig en daar waren we te laat mee. Maar die keuze bleek perfect. Een gids uit de communistische tijd en een aardige chauffeur met busje kwamen ons ophalen. We vertrokken vroeg toen de stad nog rustig was en we goed konden doorrijden. De gidsen in die stad gaven je vanaf de eerste minuut tot de laatste heel veel informatie. Zo ook onze Olga. Het was de tweede dag en we hadden al wat van de stad gezien.
We bezochten de Smolny kathedraal die nu concertzaal is. Een indrukwekkend blauw-wit gebouw met koepels die je veel in Rusland ziet. Onze schoonzoon Marco had in januari van dit jaar een elektronisch Johannusorgel geleverd en was met onze dochter naar de officiële opening geweest. Hun enthousiaste verhalen hadden ons doen besluiten om er maar eens een kijkje te gaan nemen.
De gids was minder enthousiast over ons plan en zag de bui al hangen. De kathedraal werd gerestaureerd, was gesloten en nog veel meer jamaars. Maar ik was vast besloten. Het gebouw bleek open. Twee mensen achter de balie en de gids ging proberen of we het orgel even konden zien. We gingen op een bankje zitten want het kon wel even duren. Let goed op zeg ik tegen onze vrienden, nu gaan we zien wat de gevolgen zijn van die jarenlange onderdrukking van het communisme.
Ze spraken en spraken maar er leek geen goedkeuring te komen. De jongedame was niet te vermurmen en dat zag je aan haar onbewogen gezicht. Inmiddels was ik al eens naar het gordijn gelopen dat een beetje open stond. Er werd inderdaad grondig gerestaureerd en alles was afgedekt met doeken. Ik kon dus geen orgel ontdekken. In Nederland hadden ze je gewoon even dat orgel laten zien en je begroet. Maar we waren in Rusland. Ook al wist ik van mijn schoonzoon dat ze heel trots en blij waren met hun aanwinst. Meneer de Rus die een meter van de juffrouw afzat had niets te doen maar gaf geen krimp. Maar daar ineens hadden ze er wat op gevonden. De klokketoren was op dit moment open en die konden we bezoeken. Drie honderd treden op en nog eens drie honderd af. Ik ben niet zo dol op klimmen maar we zeiden alle vier volmondig ja. We waren van zover gekomen en het leek me een goed tegenwicht voor de Russische starheid. Ik bedankte de jonge vrouw hartelijk en warempel er kwam een menselijke reactie, een verontschuldigende glimlach. Arm mens, dacht ik dat je in zo,n systeem moet leven. Toen moest het kaartje nog geknipt worden door een oudere dame die ons zo intens venijnig bekeek dat ik me maar vlug uit de voeten maakte. En daar gingen we dan. Orgelmuziek speelde in het trappenhuis en dat deed ons goed. Ik zag de nieuwe bedrading waar Marco over had verteld en we waren al bijna boven toen de gids ons vroeg of het nog niet genoeg was. Ze was moe zag ik, liep op schoenen die haar te klein waren en ik kreeg met haar te doen. Maar toen greep onze vriend in. Nee, we gaan door blijft u maar hier, geen probleem. Geen probleem zei je. Mooi wel. De gids raakte in paniek.
Ik begon er iets van te begrijpen. De belangrijkste boodschap die de gidsen ons gisteren bijbrachten was. Blijf bij mij. Niemand mag weglopen maar moet bij mij blijven en de hele dag zag je hun ook de mensen in de gaten houden. Angstvallig. Tegen mij had ze gezegd. U bent niet engels, geen punt als U maar bij me blijft. Ik dacht nog, of ik wat versta zal haar een zorg zijn. Dus dat speelde nu ook weer. In het verleden was Rusland voor buitenlanders gesloten en hun eigen volk mocht ook niet het land verlaten. Argwaan, angst. Dat lieten deze vrouwen ons nu anno 2010 nog zien.
Gigantische gebouwen hebben de Russen geweldig mooi opgeknapt. Maar het is bijna genant om te zien hoeveel geld daaraan gespendeerd is. Er is zoveel goud gebruikt dat je bijna zou denken dat het nep is. Het volk heeft al honderden jaren in armoede geleefd en dat gaat maar door. Onze gids werkt al haar leven lang hard, heeft een man met een baan en een dochter die psychologie studeert. Maar ze durft niet voluit te lachen, want er ontbreken nogal wat tanden in haar gebit. Ik denk dat ze de tandarts niet kan betalen. Tijdens de lunch vertelde ze ons dat het moeilijk was om rond te komen. Maar toch woonde ze liever in het oude Leningrad. Veranderen is voor mensen toch erg moeilijk. Zelfs als je al dertig jaar met Nederlandse toeristen omgaat en ook Nederlandse vrienden hebt die je bezoekt. Nog een voorbeeld.
Gerard ging in de Isaak kerk waar niet veel mensen waren even wat foto,s maken. Olga kon daardoor van nerveusiteit niet meer verder met haar verhaal. Ik had nog zo gezegd bij me te blijven, is dat nu zo veel gevraagd? Ja, voor onze begrippen is dat klinkklare onzin. Ik probeerde haar gerust te stellen. Gaat U maar gewoon door, er is niets aan de hand, onze vriend komt echt wel terug hoor, daar hoeft U niet aan te twijfelen. Jammer, dat ik later niet gevraagd heb waarom ze die regel hanteren. Maar je hoofd wordt zo vol van alles wat je ziet en beleeft dat vele vragen onbeantwoord blijven.
Trouwens, de Isaak kerk is schitterend. Hij is gebouwd op menselijke beenderen vertelde Olga. De arbeiders die de kerk bouwden kregen slecht te eten, de werkplek was erg vochtig en de winters zijn lang en kunnen ijzig koud zijn. Maar daar lag schijnbaar niemand echt van wakker. Ze werden gewoon vervangen door gezonde mensen die hetzelfde lot ondergingen. En dan heel veel jaren lang.
Tegenover de Isaak kerk hebben we een pauze genomen voor de lunch. Een van ons had een wens. Hij wilde gaan lunchen met zwarte kaviaar, blini,s en champagne. Ja waarom niet. Ik ben wel in voor iets niet alledaags en Russisch. Een broodje gezond kunnen we thuis ook eten. Het gerecht stond op de menukaart. De dame die ons bediende probeerde ons ervan te overtuigen dat rose kaviaar beter was. Van zwarte kregen we maar een heel klein beetje. Olga vond het sowieso een belachelijk idee. Maar we hielden voet bij stuk en we hebben genoten. Werkelijk waar. Het was op de een of andere manier een heerlijke lunch tenslotte ook voor Olga.
We hadden de dure winkelstraat nog even willen inlopen maar daar was geen tijd voor. Olga had een bepaalde tijd met iemand afgesproken die ons kaartjes zou bezorgen waardoor we via de zij ingang snel naar binnen konden. Bovendien bleek later, moesten we ook nog een bezoek brengen aan een toeristenwinkel, of we wilden of niet. Ja, compromissen moet je sluiten. Twintig jaar geleden was er werkelijk niets te koop. Wat ik me herinner waren de plastic zakken die breeduit in de vitrines lagen en wat rommel. De zin in kopen verging je zowieso omdat je voor ieder product in de rij moest staan, alles in tweevoud moest invullen en dan gebruikte men een telraam bij de meerdere loketten die je langs moest, een heel gedoe. Goed zo hadden meer mensen werk, maar voor onze begrippen pfff.
Een bontmuts op straat kopen ging toen vlotter en was niet duur. Ik heb hem nog bewaard als aandenken. Je moest wel heel goed opletten want de straatverkopers stonden berucht om hun wisseltrucs. Maar voor onze mannen was dat toen een uitdaging.
Maar nu waren er veel dure winkels en kleine markten met leuke spullen. Vooral de lakdozen vond ik schitterend. Met een sterke loep kon je een prachtig schilderij aanschouwen, geschilderd met zeer dunne penseel- streken door meester schilders. Er werd weken aan gewerkt werd me verteld. Die waren nogal kostbaar.
Onze gids was trots op haar stad met haar rijk verleden. Ze vond Moskou maar een boerendorp. Toen wij in St. Petersburg waren woedde er in Moskou enorme branden. Die kregen ze maar niet op eigen krachten onder controle omdat ze onvoldoende materieel hadden. De bevolking had erg veel last van de giftige rook. Er stierven veel mensen. Ik las dat President Obama wat hulp heeft gestuurd. Goed nieuws, dat was twintig jaar geleden ondenkbaar.
Het bezoek aan Sint Petersburg had me weer meer vertrouwen in de toekomst gegeven. Slechts twintig jaar en er was zoveel gebeurd. Dat had ik toen niet voor mogelijk gehouden. Het was toen bar en boos vond ik. Maar het is vooral de materie die snel is veranderd. De mensen hebben er meer moeite mee. Maar dat zie je in Nederland ook. Toch verwacht ik van de jeugd dat die de toekomstige wereld heel anders gaan benaderen. Ik kan eigenlijk niet wachten tot het zover is.